อีกฝ่ายแผ่แรงกดดันออกมาทั่วร่าง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่เข้ามาใกล้และไม่พูดอะไร ทว่าสายตากลับทะลุผ่านม่านหมอกมาจับจ้องเขาอย่างชัดเจน
อินซิวอุ้มเด็กหญิงยืนอยู่ที่เดิม ไม่เดินหน้าต่อ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะขยับ จึงลองเอ่ยถามว่า “มีธุระอะไร?”
เงาร่างนั้นไม่ตอบ เพียงค่อย ๆ ขยับเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว คราวนี้อินซิวถึงได้เห็นชัด ๆ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคืออะไร
เธอน่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นที่ถูกผนึกไว้
หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอก สวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เลือดสีแดงสดย้อมชายกระโปรงจนชุ่ม ก่อนจะไหลลงมาตามเรียวขาหยดลงบนพื้น
ขาข้างหนึ่งของเธอพิการ น่องทั้งท่อนบวมแดงและคดงอ ราวกับถูกบางสิ่งหนีบจนหักอย่างจัง รอยฟกช้ำจากการถูกหนีบปรากฏชัดบนผิวขาวซีด ดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษ ทั้งยังทำให้รอยช้ำสีม่วงคล้ำเหล่านั้นเด่นสะดุดตา
อินซิวเพิ่งได้เผชิญหน้ากับหญิงสาวคนนี้เป็นครั้งแรก เขากวาดตามองร่องรอยบนร่างเธออย่างละเอียด ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ต้นกำเนิดของสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวถึงขั้นต้องผนึกไว้จึงจะสะกดมันได้ กลับดูเหมือนเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างนั้นหรือ?
หญิงสาวจ้องเขาอย่างเลื่อนลอย หลังปรากฏตัวในสายตาของอินซิวแล้ว เธอก็ไม่ได้เข้ามาใกล้อีก
อินซิวมองเธออย่างครุ่นคิด “คุณเลือกผมเป็นเครื่องสังเวยแล้ว ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนี้เลย?”
แววตาของหญิงสาวเย็นชา เสียงแหบพร่าและต่ำลึก “คิดว่าฉันเลือกนายเป็นเครื่องสังเวยเพื่อทำร้ายนายหรือ? ฉันกำลังช่วยนายต่างหาก”