ทุกครั้งที่พนักงานบริการเคาะประตูห้อง ความหวาดกลัวในน้ำเสียงของเธอก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกขั้น เพราะเธอกำลังเข้าใกล้หญิงคนนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ
“คะ...คุณสวัสดีค่ะ...”
“บริการห้องพักค่ะ...” ลมหายใจของพนักงานบริการสั่นพร่าอย่างหนัก เธอเคาะประตูห้องอย่างสั่นเทา ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองไปด้านข้าง
หญิงคนนั้นอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว
ภายในห้องเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ เธอจึงทำได้เพียงเดินไปยังห้องถัดไป
ภายใต้สายตาของหญิงคนนั้น เธอค่อย ๆ เดินไปหยุดข้างกายอีกฝ่าย ท่ามกลางไอเย็นที่แนบชิด เธอเคาะประตูตรงหน้าอย่างสั่นระริก “สวัสดีค่ะ...บริการห้องพักค่ะ...”
“ขอถามหน่อย...เมื่อครู่คุณเป็นคนโทรมาขอผ้าเช็ดตัวใช่ไหมคะ?”
หลังจากทางเดินเงียบงันอยู่สองวินาที เสียงเย็นเยียบของหญิงคนนั้นก็ดังแผ่วขึ้นมาจากด้านหลัง “ฉันเอง...ที่ขอ...ผ้าเช็ดตัวสีแดง”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ วินาทีถัดมา ผู้เล่นทุกคนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของพนักงานบริการดังมาจากนอกประตู เสียงนั้นขาดห้วงไปในทันที ก่อนจะกลายเป็นเสียงครางราวกับลำคอถูกฉีกกระชาก ฟังแล้วชวนขนลุกอย่างยิ่ง
“อึก...ช่วย...ด้วย...”
“ช่วย...ฉันด้วย...”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของพนักงานบริการดังมาจากนอกประตู เธอร้องเรียกด้วยเสียงแหบพร่าไปพลาง ทุบประตูห้องของผู้เล่นไปพลาง
“เปิดประตู...ช่วยฉันด้วย...”
“ขอร้องพวกคุณ...เปิดประตูที...”
กฎข้อสาม: หากได้ยินเสียงแปลก ๆ ในทางเดินยามค่ำคืน ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด
เวลานี้อย่าว่าแต่เปิดประตูเลย ผู้เล่นทั้งหลายไม่กล้าแม้แต่จะลงจากเตียง ต่างหดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความหวาดกลัว จ้องประตูเขม็ง เกรงว่ามันจะบางเกินไปจนถูกทุบพังโดยไม่ตั้งใจ แล้วปล่อยให้สัตว์ประหลาดนอกห้องเข้ามา