ชายในภาพวาดมีใบหน้าแปลกหน้า เขามองอินซิวที่ยืนพิงกำแพง หลับตาอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า “คำพูดของผู้หญิงคนนั้นเชื่อทั้งหมดไม่ได้”
อินซิวลืมตาขึ้น มองไปทางนั้น ครั้นสบตากับคนในภาพวาดก็หลับตาลงอีกครั้งอย่างเงียบงัน “ที่จริงก็เชื่อทั้งหมดไม่ได้ แต่เรื่องนายกเทศมนตรี ผมว่าน่าจะใกล้เคียงความจริงอยู่”
ชายในภาพวาดโน้มตัวพาดกรอบ จ้องอินซิวเขม็ง “นายกเทศมนตรีดูแลเมืองเล็กทั้งเมือง ทุกอย่างก็เพื่อชาวเมือง ผู้หญิงคนนั้นใส่ร้ายนายกเทศมนตรีชัด ๆ”
“นายไม่ใช่คนที่ถูกนายกเทศมนตรีฆ่าแล้วขังไว้ในภาพวาดหรือไง ยังช่วยพูดแทนเขาอีกหรือ?”
คนในภาพวาดรีบโต้แย้ง “ไม่ใช่แน่นอน คนในภาพวาดล้วนเป็นคนที่นายกเทศมนตรีช่วยปกป้อง ผู้หญิงคนนั้นเลือกพวกเราเป็นเครื่องสังเวย กัดกินพวกเราเพื่อใช้เป็นร่างเนื้อ นายกเทศมนตรีจึงทำได้แค่เก็บรักษาวิญญาณของพวกเราด้วยวิธีนี้”
อินซิวก้มตาลง ยิ้มบาง ๆ “คำอธิบายของนายกลับแตกต่างไปอีกแบบนะ”
“เชื่อฉันเถอะ การถูกผู้หญิงคนนั้นฆ่าตายต่างหากที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย ไปหานายกเทศมนตรีเถอะ มีแต่เขาที่ช่วยให้เธอรอดได้จริง ๆ นายกเทศมนตรีเป็นคนใจดี” ชายในภาพวาดเกลี้ยกล่อมอย่างสุดกำลัง
อินซิวเงยหน้าขึ้นพิจารณาภาพวาดนั้นอีกสองครั้ง ก่อนละสายตากลับมา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ก่อนหน้านี้ผมเห็นผู้ชายอีกคนที่คุยกับผมในทางเดิน เขาหน้าตาดีมาก เหมือนภาพวาดพวกนั้นที่แขวนอยู่ในทางเดินตอนกลางวัน มีความประณีตเป็นเอกลักษณ์”
“แล้วอย่างไร?”