เด็กหนุ่มมองหนวดที่ถือด้ามดาบลอยเอื่อยเข้ามาตรงหน้า สีหน้าเย็นชาแล้วรีบถอยหลัง
สัตว์ประหลาดตัวมหึมาน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ กลับไม่มีจิตสังหารต่อเขาเลย! เมื่อไม่มีจิตสังหาร เขาก็จัดการอีกฝ่ายไม่ได้! นี่มันข่มเขาจนมิดจริง ๆ!
ทั้งที่เมื่อก่อนพวกอสูรกายเห็นเขาก็จะพุ่งเข้ามาฆ่าทันที เขาไม่เคยกลัวสัตว์ประหลาดเลย! แต่ทำไมเจ้าสิ่งนี้ถึงไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา! แถมยังกินดาบอาบพิษของเขาแล้วคืนด้ามดาบมาให้อีก!
“ไอ้ตัวน่าเกลียดน่าขยะแขยง!” เด็กหนุ่มด่ากราด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลบิดเบี้ยวขึ้นเพราะความโกรธ
ด่าเสร็จแล้วสัตว์ประหลาดก็ไม่ได้โมโห ทั้งยังไม่แผ่ไออำมหิตออกมา กลับบิดตัวพลางโบกหนวดไปมา “ผมมีแฟนแล้ว เขาชอบผม!”
มันถึงกับดูอวดอยู่หน่อย ๆ!
ใช่แล้ว คนอื่นไม่สำคัญหรอก ขอแค่แฟนชอบมันก็พอ
เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่สนใจเจตนาร้ายของเขาเลยสักนิดก็เริ่มหงุดหงิด จึงเงยหน้าจ้องจงมู่ “ฉันไม่สนว่านายเป็นอินซิวตัวจริงหรือเปล่า! แต่นายต้องมาจากเมืองเล็กภพภูมิที่ 35 แน่ใช่ไหม?”
จงมู่: ? เดาถูกได้ยังไง? เขียนไว้บนตัวหรือไง?
เด็กหนุ่มเห็นสีหน้าสับสนของจงมู่ก็ยิ่งมั่นใจอย่างอารมณ์ดี “อินซิวตัวปลอมรู้จักเขาดีขนาดนั้น ก็ต้องอยู่เมืองเล็กเดียวกับเขาแน่ ส่วนอินซิวตัวจริงก็อาศัยอยู่ในเมืองเล็กภพภูมิที่ 35”
เขายกยิ้มเยาะ “น่าเสียดายจริง ๆ... เย่เทียนเสวียน ผู้นำเมืองเล็กภพภูมิที่ 35 ตายไปแล้ว ตอนนี้พวกนายก็เหมือนแมลงวันไร้หัว ได้แต่ปลอมเป็นเทพสังหารเพื่อรักษาหน้า แต่เทพสังหารคนนั้นไม่มีทางสนใจพวกนายหรอก เจอฉันในดันเจี้ยนนี้ก็ถือว่าพวกนายซวยเอง”
“ตั้งแต่นี้ไป ผู้เล่นจากเมืองเล็กภพภูมิที่ 114 ในดันเจี้ยนนี้จะไล่ล่าพวกนายเต็มกำลัง! ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าพวกนายจะอยู่รอดได้นานแค่ไหน!”