“ต่อจากนี้ยังมีอะไรให้ผมทำอีกไหม?” สัตว์ประหลาดตัวน้อยวนเวียนอยู่ข้างกายเขา ถามอย่างเป็นห่วง
ทั่วร่างของมันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่ออินซิว ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม มันก็ขยับเข้ามาใกล้เพื่อดมและมอง แอบสำรวจเขาเงียบ ๆ
“ไม่มีอะไรแล้ว กลับกันเถอะ” อินซิวหันตัวอย่างเฉยชา คว้าหนวดที่แอบวนอยู่ข้างตัวขึ้นมากำไว้ “พาฉันไปที่ที่ปกตินายอยู่”
สัตว์ประหลาดตัวน้อยตกตะลึง “นายจะอยู่ที่นี่เหรอ? ไม่หนีแล้วหรือ?”
“นายไม่ได้อยากให้ฉันอยู่ข้าง ๆ เหรอ?” เขากำหนวดไว้ไม่ยอมปล่อย เดินตามสัตว์ประหลาดไปในความมืด “ฉันไม่มีครอบครัวคนอื่นแล้ว นายเองก็ไม่มีครอบครัวเหมือนกัน เพราะงั้นเรามาเป็นครอบครัวกันได้”
ในที่สุดเขาก็นึกถึงคำพูดที่สัตว์ประหลาดเคยบอกไว้ได้ มันเป็นสิ่งมีชีวิตตนแรกที่อยากเป็นครอบครัวของเขา
อินซิวเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนเสียเอง สัตว์ประหลาดตัวน้อยกลับทำหน้าเหรอหรา “แต่ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวคืออะไรนี่นา?”
“ก็ไปเรียนรู้สิ” อินซิวพูดอย่างไม่ยี่หระ “ค่อย ๆ อ่านหนังสือ แล้วก็ทำความเข้าใจความหมายของการเป็นครอบครัว”
การที่เขาเป็นฝ่ายเข้าหาก่อนทำให้สัตว์ประหลาดตัวน้อยตั้งตัวไม่ทัน ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนเข้าหามันอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน ช่าง…ช่างเป็นคนที่พิเศษจริง ๆ!
“โลงศพของฉันอยู่ไหน? นายให้ฉันอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องมีที่นอนใช่ไหม?” พออินซิวไปถึงที่หมายก็ทวงถามจากสัตว์ประหลาดตัวน้อยทันที
สัตว์ประหลาดตัวน้อยรีบขุดโลงศพคู่ขึ้นมาวางบนพื้น “อยู่นี่! นายมานอนตรงนี้ได้!”
“ดี” อินซิวจับหนวดของมันไว้ แล้วจูบเบา ๆ ราวกับให้รางวัล
สัตว์ประหลาดตัวน้อยยังไม่ทันได้ดีใจ คนตรงหน้าก็จูบมันอย่างสนิทสนมสองครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันจะนอนก่อน นายค่อย ๆ อ่านหนังสือไป จำไว้ว่าต้องเฝ้าฉันไว้ ห้ามไปไหน”