บทที่ 251 ต่อให้ลืม ก็ควรลืมให้เท่าเทียมกันสิ!
ยาหยาชะงักไป ก่อนจะหันมองอย่างเลื่อนลอย «พี่ชายจำหนูไม่ได้แล้วเหรอ?»
สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นน้อยใจในพริบตา
อินซิวทบทวนคำพูดของคนคนนั้นเมื่อครู่อยู่ในใจ ดูเหมือนในรายชื่อความสัมพันธ์อันเป็นมิตรของเขาจะมีอสูรกายเด็กหญิงอยู่คนหนึ่ง หรือว่าจะเป็นคนนี้?
เห็นอินซิวไม่ตอบ เด็กหญิงก็ยิ่งแสดงสีหน้าน้อยใจอย่างชัดเจน «พี่ชายจำเจ้าตัวดำปี๋ได้ ทำไมถึงจำหนูไม่ได้ล่ะ!»
ต่อให้ลืม ก็ควรลืมให้เท่าเทียมกันสิ!
«ขอโทษนะ ตอนนี้ยังนึกไม่ออก...» อินซิวมองภูตตรงหน้าด้วยความทำอะไรไม่ถูก เด็กหญิงเรียกเขาว่าพี่ชาย ทั้งยังอายุพอ ๆ กับเสี่ยวเสี่ยว เขาไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไร จะปฏิบัติกับเธอเหมือนน้องสาวได้ไหมนะ จะดูสนิทสนมเกินไปหรือเปล่า?
เธอเป็นสมาชิกคนสำคัญในอนาคตของเขา เขาไม่ควรทำให้เธอเสียใจถึงเพียงนี้ แต่ที่ผ่านมาอินซิวไม่เคยถูกเด็กหญิงแปลกหน้าเรียกแบบนี้มาก่อน จึงได้แต่ทำอะไรไม่ถูก
คนหนึ่งกับภูตหนึ่งกำลังอึดอัดใจกันอยู่ จู่ ๆ เงาร่างคุ้นตาก็เดินเอื่อย ๆ เข้ามาจากนอกประตู หลีม่อลากคนที่ใกล้ตายคนหนึ่งเข้ามาในห้อง พอเห็นอินซิวฟื้นแล้วก็หรี่ตาลงอย่างยินดี «แฟน ตื่นแล้วเหรอ!»
คำเรียกประหลาดนั้นทำให้อินซิวแทบจะแน่ใจอีกครั้งว่า หลีม่อกับตัวเขาในวัยยี่สิบกว่า ๆ ดูเหมือนจะกลายเป็นแฟนกันไปแล้ว...
ได้เป็นแฟนกับสัตว์ประหลาด แถมยังมีน้องสาวเป็นอสูรกายอีกคน ความสัมพันธ์กับฝั่งผู้เล่นก็ดีด้วย