แสงสีแดงในดวงตาของเหล่านักเรียนหายไป พวกเขาค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
พวกเขาสับสนว่าทำไมถึงมายืนอยู่ตรงทางเดินหอพักอีกครั้ง ส่วนอินซิวก็สับสนไม่แพ้กันว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ข้างกายนี่คืออะไรกันแน่
ความเย็นเยียบไต่ไปตามร่างกาย แต่เขาควานหาต้นตอไม่พบ ทำได้เพียงสัมผัสถึงความเย็นที่คล้ายหนวดยาว ๆ พันรัดทั่วร่าง เลือนรางราวกับมีอยู่และไม่มีอยู่
เขามองเหล่านักเรียนที่ทยอยกลับเข้าห้องพัก ก่อนจะยกมือคลำตามตัว สมองเต็มไปด้วยความสับสน
ความทรงจำเหมือนขาดหายไปบางส่วน เรื่องราวที่ผ่านมาเองก็พร่าเลือน เขาจำได้ว่ากำลังอยู่ในดันเจี้ยน ถูกดันเจี้ยนแยกออกมา จึงต้องผ่านดันเจี้ยนเพียงลำพัง ข้างกายคล้ายจะมีอะไรบางอย่างอยู่ แต่กลับนึกไม่ออกเลย
อินซิวก้าวเข้าไปในห้องพัก ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย แม้จะยืนอยู่ในห้องมืดสนิท ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างอยู่รอบตัว บางครั้งใบหน้าก็คันยุบยิบ บางครั้งตามตัวก็คัน คล้ายมีอะไรแตะต้องเขาอยู่
ความรู้สึกประหลาดเหมือนมีมดไต่ตามตัวทำให้แม้แต่อินซิวก็ยังงุนงงอย่างบอกไม่ถูก
ออกไปข้างนอกแล้วกลับมา ความหิวก็ย้อนขึ้นมาอีก เขาเดินวนรอบห้องพัก ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าตู้เย็นอีกครั้ง
อินซิวจำได้ว่าในตู้เย็นมีของกิน จึงยื่นมือไปเปิด พอแง้มออกได้เพียงนิดเดียว ประตูก็ถูกอะไรบางอย่างกดปิดดังโครมทันที
อินซิวย่นคิ้ว ใช้แรงงัดขอบประตูตู้เย็นให้เปิดออกอีกครั้ง พอเหลือบเห็นของอร่อยข้างในได้เพียงนิดเดียว ประตูก็ถูกกดปิดสนิทในพริบตา
หลังเกิดเรื่องซ้ำสองครั้ง อินซิวก็ยืนหน้าตึงอยู่หน้าตู้เย็น เขาสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกดประตูอยู่ ความเย็นเยียบที่วนเวียนอยู่ไม่ได้มีแค่รอบตัวเขา แต่ยังอยู่ตรงหน้าตู้เย็นด้วย แม้มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ ทว่าสิ่งนั้นมีอยู่จริงตรงนั้น