ความสนใจของชายหนุ่มพุ่งไปที่อสูรกายหญิงตรงหน้าจนหมดสิ้น ไม่ทันสังเกตเห็นความโกลาหลในแชตเลยสักนิด
เพื่อนมือใหม่ที่อยู่ด้านหลังตัวสั่นงันงกหมอบอยู่หลังโซฟาไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ตะลึงงันกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
หลังจากเปิดหน้าต่าง เป็นดังที่ชายหนุ่มคาดไว้ หญิงสาวค่อย ๆ ยื่นศีรษะลอดเข้ามาจากหน้าต่าง เหลียวซ้ายแลขวาสำรวจห้องรับแขกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหดกลับไปอย่างเนิบนาบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ไม่มีวันเปลี่ยน "ดูเหมือนจะไม่อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย"
"ข้าก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้อยู่ที่บ้านฉัน" เมื่อเห็นอีกฝ่ายดึงศีรษะกลับไปจากหน้าต่าง เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบเดินเข้าไปสองก้าวเตรียมปิดหน้าต่าง แต่ปากก็ยังไม่วายโอหัง "เมื่อดูห้องรับแขกแล้ว เจ้าก็ควรขอโทษข้าได้แล้วไม่ใช่หรือ อีนังขี้เหร่"
หญิงสาวหัวเราะแห้ง ๆ ในจังหวะที่ชายหนุ่มเข้าใกล้หน้าต่าง ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมาฉวยคอเสื้อเขาไว้แน่น
ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เพราะเดิมทีก็ระแวดระวังอยู่แล้ว จึงตอบสนองอย่างฉับพลัน คว้ามีดจากในอกมาตัดคอเสื้อที่ถูกดึงไว้ได้ทัน ถอยหลังกรูดด้วยความลนลานจนล้มลงนั่งก้นกระแทกพื้น สีหน้าซีดขาวไร้เลือด
"ฮ่า ๆ ๆ…น่าเสียดายจริงเชียว" หญิงสาวหรี่ตาลงเบา ๆ ขยำคอเสื้อที่ถูกตัดขาดในมือ มุมปากแยกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันแหลมคมเต็มปาก "เกือบจะได้ขบหัวแกแล้วเชียว"
สีหน้าของชายหนุ่มซีดเขียวระคนแดง ถูกทำให้ตกใจไม่น้อย หากเขาไม่ผ่านดันเจี้ยนมาสองสามแห่งและยังพอมีการป้องกัน ตอบสนองได้เร็วพอ ตอนนี้หัวคงหลุดไปแล้ว
เขาหอบหายใจอย่างหนัก ก่อนจะค่อย ๆ สงบลง พอคิดได้ว่าตัวเองเพิ่งถูกทำให้ตกใจกลัวจนกระเสือกกระสนต่อหน้าผู้เล่นประจำเมืองทุกคน เขาก็พลุ่งพล่านด้วยโทสะอีกครั้ง อาศัยระยะที่หญิงสาวฉวยเขาไม่ถึงในตอนนี้ ตวาดด่าเกรี้ยวกราดจากบนพื้น "อีผู้หญิงตายด้าน! มีความสามารถแกเข้ามากัดฉันในนี้สิ! อยากขบหัวปู่แกนักก็ดูก่อนว่าคอแกยืดพอรึเปล่า!"