อินซิวกัดปลายหนวดเบา ๆ เมื่อแน่ใจว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายที่มีอยู่จริง เขาก็ปล่อยปาก
เขาจ้องดวงตาข้างรอยฟันของตัวเอง ก่อนหน้านี้มันยังกลอกไปมาพลางจับจ้องเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้รูม่านตากลับสั่นระริกไม่หยุด อารมณ์ที่เผยออกมาดูไม่มั่นคงอย่างยิ่ง
อินซิวถอยหลังอย่างสงสัยหนึ่งก้าว ก่อนจะชนเข้ากับหลีม่อที่อยู่ด้านหลัง เขากำลังจะหันไปดู ก็มีหนวดสีดำเส้นหนึ่งพุ่งมาบังดวงตาเขาอย่างรวดเร็ว
“ตอนนี้ยังมองผมไม่ได้”
ไอเย็นที่โอบล้อมอยู่รอบกายไต่พันเอวของเขา หนวดเส้นนั้นจงใจบดบังสายตา ก่อนจะบิดศีรษะเขาให้หันกลับมาตรง ๆ
อินซิวได้ยินเสียงหายใจแผ่วต่ำและเร่งร้อนจากด้านหลัง สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านอย่างอิสระจนสั่นไหวไปมา จึงอดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า “ผมกัดคุณเจ็บหรือเปล่า?”
หลีม่อไม่ตอบ กลับเป็นไอเย็นที่พันรอบเอวอินซิวค่อย ๆ กระชับแน่น แนบชิดไปกับผิวกาย เสียงหายใจนั้นคล้ายกำลังอดกลั้นบางอย่างไว้ จึงยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงัด
อินซิวยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาเองก็รู้สึกว่าการกัดครั้งนั้นดูจะส่งผลต่อหลีม่อไม่น้อย จึงรอเงียบ ๆ ให้ไอเย็นที่พลุ่งพล่านค่อย ๆ สงบลงและหวนกลับสู่ความสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นดังเดิม
ระหว่างนั้น ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอก็แตกตื่นกันไปหมด
“ทำไมจอดำอีกแล้ว!! พอถึงช่วงสำคัญทีไรก็ไม่ให้ดูทุกที!”