อินซิวนิ่งเงียบ ก่อนยื่นมือกวัดแกว่งไปข้างกาย มือทะลุผ่านอากาศไปโดยไม่คว้าอะไรได้เลย
“นายคิดว่าฉันจะเลี้ยงสัตว์เลี้ยงที่ตัวเองจับไม่ได้หรือไง?”
เย่เทียนเสวียนเพ่งมองมือของเขาอย่างครุ่นคิด พอยื่นมือออกไป หนวดแมงมุมที่เดิมวนเวียนอยู่รอบตัวก็พลันพันเข้ากับมือของเขาทันที ปลายหนวดแนบติดอยู่กับนิ้ว ดวงตาบนนั้นยังคงสั่นระริก ราวกับกำลังดีใจเป็นอย่างมาก
หนวดสีดำสนิทบิดพลิ้วพันรอบแขนสะอาดสะอ้านของอินซิว สีดำกับขาวตัดกันชัดเจน กลับดูซีดเผือดชวนขนลุกอย่างประหลาด
“ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงจริง ๆ เหรอ?” เย่เทียนเสวียนมองเจ้าก้อนสิ่งมีชีวิตนี้อย่างไรก็รู้สึกว่ามันตอบสนองเขา “มันพันเข้ามาเองเหรอ?”
“อืม” อินซิวพยักหน้า ไม่สนใจเจ้าก้อนดำที่เย่เทียนเสวียนพูดถึงซึ่งตัวเองมองไม่เห็น แล้วถือค้อนตอกเสริมหน้าต่างต่อ ในเมื่อมองก็ไม่เห็น สะบัดก็ไม่หลุด เช่นนั้นก็ไม่ต้องสนใจมันเสียเลย
“นายดึงดูดของแปลก ๆ ได้ง่ายจริง ๆ นะ” เย่เทียนเสวียนพยักหน้าอย่างเคยชิน “ดูท่ามันไม่ได้คิดร้ายกับนาย ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก สักวันมันคงเผยตัวออกมาเอง”
พูดจบเขาก็หันไปมองในบ้าน “ก่อนหน้านี้ในดันเจี้ยน ฉันเห็นนายมีเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งนี่? แล้วเขาไปไหนล่ะ?”
“น่าจะไปแล้ว” อินซิวตอบเสียงเรียบ
“น่าจะ?”
“ถ้าไม่อย่างนั้นก็เป็นเจ้าสิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ฉันตอนนี้” อินซิวชี้ไปที่ไหล่ตัวเอง
สีหน้าของเย่เทียนเสวียนชะงักไปเล็กน้อย
เพื่อนร่วมห้องที่เรียกอสูรกายสองตัวติดปาก หัวเราะอย่างน่าขนลุก แถมยังไม่รู้ที่มาที่ไป ทั้งยังแปลงเป็นหนวดที่อินซิวมองไม่เห็นแล้วอยู่ข้างกายเขา คอยรอท่าได้อีก นี่มันตัวอะไรกันแน่?