หลังกลับมายังเมืองเล็ก ชีวิตประจำวันก็แทบไม่ต่างจากเดิม อินซิวตื่นนอน จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็จะถือคันเบ็ดไปฆ่าเวลาริมทะเลสาบ รอคอยดันเจี้ยนคุกที่จะมาถึงในอีกสามวัน
ความเปลี่ยนแปลงในเมืองเล็กกลับมีอยู่ไม่น้อย ปกติพวกผู้เล่นที่เห็นเขามักรีบหลบฉากแทบจะในทันที ไม่กล้าเข้าไปข้องเกี่ยวด้วยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้เมื่อเขาเดินผ่านลานกลางเมือง สายตาของคนเหล่านั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและประจบประแจง แม้แต่คำประกาศจากลำโพงก็เปลี่ยนไปแล้ว
“ทุกคน ขอเพียงปฏิบัติตามกฎในเมืองเล็กแห่งนี้ ก็จะไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน จงเรียนรู้จากผู้อาวุโสที่อยู่รอบตัว ตั้งใจฟังคำแนะนำ แล้วการหลีกเลี่ยงอันตรายและกลายเป็นผู้เล่นระดับสูงก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม”
“ณ ที่นี้ ผมขอแนะนำจากใจให้ทุกคนตั้งเป้าหมายเป็นอินซิวผู้ยิ่งใหญ่ พยายามเป็นคนแบบเขา ต่อไปไม่ว่าดันเจี้ยนไหนก็ไม่ใช่เรื่องยาก คนหนึ่งกลายเป็นผู้เล่นระดับสูง ทั้งเมืองก็กลายเป็นผู้เล่นระดับสูงได้ ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น สักวันหนึ่งจะไม่มีใครในเมืองเล็กของเราต้องตายเพราะอสูรกายอีกต่อไป”
อสูรกายในมุมหนึ่งสบถด่าอย่างหัวเสีย
แม้อินซิวจะจากไปแล้ว เสียงจากลำโพงก็ยังพร่ำสอนผู้เล่นใหม่ด้วยถ้อยคำเดิมไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
อินซิวเดินไปถึงริมทะเลสาบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เตรียมอุปกรณ์ตกปลาเพื่อตกปลาที่เขาตกไม่เคยได้
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าวันแรกที่หลีม่อมาถึง ดูเหมือนจะลงไปจับปลาในทะเลสาบกิน จากนั้นเขาก็จ้องทะเลสาบอยู่นานมาก อสูรกายในทะเลสาบเองก็ถูกเขาทำเอาขวัญผวาอยู่นาน จนกระทั่งอินซิวเลิกล้มความคิดที่จะลงน้ำไปจับปลา แล้วหันกลับมาตกปลาแบบปกติ พวกอสูรกายในทะเลสาบถึงค่อยวางใจ