หลังเลิกเรียน อินซิวรอจนพวกนักเรียนกลับไปหมดแล้ว จึงยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน ยื่นหนังสือกับสมุดการบ้านไปตรงหน้าหลีม่อ “อ้าปาก”
ปากบนหนวดแมงมุมอ้ากว้างฉับพลัน หมายจะงับลงไป แต่อินซิวคว้าหมับแล้วง้างมันไว้ “กลืนอย่างเดียว ห้ามเคี้ยว เดี๋ยวต้องคายออกมาให้ฉันด้วย”
หลีม่อ: ……ก็ได้
มันหดฟันในช่องปากเข้าไป ก่อนกลืนหนังสือกับสมุดลงไป
อินซิวถึงค่อยวางใจ เดินออกจากอาคารเรียน มุ่งหน้าไปโรงอาหารก่อน
ต่อให้หลีม่อเผลอเคี้ยวจนแหลกแล้วคายออกมาไม่ได้ เขาก็แค่กลับไปเอาของจากอสูรกายตัวอื่นแทน ยังไงโต๊ะเรียนในโรงเรียนก็มีตั้งเยอะ
พอไปถึงโรงอาหาร พวกอสูรกายต่างตื่นเต้นเหมือนเคยเมื่อเห็นอินซิว พากันล้อมเข้ามาถามโน่นถามนี่ด้วยความยินดี น้ำเสียงฮึกเหิม
ใบหน้าเบี้ยวบิดนับไม่ถ้วนยื่นเข้ามาหา อินซิวแทบไม่เหลือบมอง ยังคงเมินเฉยเช่นเคย ส่วนหนวดในแขนเสื้อกลับบิดไปมาไม่หยุด อยากออกมาข้างนอกเสียเต็มแก่ แต่ถูกอินซิวกดเอาไว้แน่น เขาเดินไปตักอาหารที่ช่องจ่ายอาหารเสริมสำหรับผู้พิการด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เด็กดี อย่าลืมมาหาน้าหลังเลิกงานนะ” ป้านักตักอาหารกำชับด้วยรอยยิ้ม แล้วตักข้าวให้อินซิวเสียเต็มจาน
อินซิวพยักหน้า ยกถาดไปนั่งตรงมุมห้อง ไล่อสูรกายนักเรียนที่เข้ามาใกล้ออกไป
“พวกนั้นแปลกมาก” หนวดเล็ก ๆ เลื้อยออกมาจากแขนเสื้อนิดหนึ่ง มีดวงตาข้างหนึ่งโผล่มาจ้องเขม็งใส่พวกอสูรกายที่ยืนมองอินซิวอยู่ไกล ๆ “พวกนั้นประหลาดเกินไปแล้ว!”
“ก็จริง” อินซิวตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนป้อนน่องไก่ให้ปากเล็ก ๆ ของหลีม่อที่กำลังพึมพำไม่หยุด อุดเสียงของอีกฝ่ายไว้
“อร่อยไหม” เขาถามเสียงเบา แววตาอ่อนโยน
หลีม่อเคี้ยวแจ็บ ๆ ละเลียดชิมอย่างตั้งใจ “อร่อย”
อินซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย “นี่เป็นของโปรดฉัน”