อินซิวเงียบไป ก่อนหันมองห้องต่าง ๆ ในทางเดินที่ถูกแทะจนแทบไม่เหลือสภาพ แม้แต่ผิวผนังก็เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น มองออกได้เลยว่าชั้นนี้เป็นเขตแห่งตะกละ
แต่พอประโยคว่า “หิว” หลุดจากปากหลีม่อ กลับฟังดูเหมือนเรื่องเล่น ๆ เสียอย่างนั้น
“แค่หิวเหรอ ไม่อยากกินอะไรพิเศษหน่อยหรือไง?” ไม่ว่าอย่างไรอินซิวก็ไม่เชื่อว่าโทสะจะยุยงให้ผู้เล่นคลุ้มคลั่งฆ่าคน ส่วนตะกละก็แค่ทำให้หิวเฉย ๆ
ดวงตาข้างหนึ่งผุดขึ้นมาบนหลังมือ จ้องอินซิว “เจ้ายังอยากกินอะไรอีก?”
อินซิวครุ่นคิด แล้วเอ่ยตามตรรกะของดันเจี้ยน “ผลข้างเคียงของตะกละอย่างนาย น่าจะทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จนอยากกินคนไม่ใช่หรือไง?”
ดวงตาบนหลังมือเงียบไป ก่อนเสียงจริงจังของหลีม่อจะดังขึ้น “มนุษย์กินมนุษย์ไม่ได้ นายเป็นมนุษย์ จะคิดกินมนุษย์ได้ยังไง ฉันก็ไม่ได้ให้นายกินคน แต่นายกลับคิดจะกินคนเอง”
อินซิวคิดว่าปกติดันเจี้ยนคงตั้งค่าไว้แบบนั้น เพียงแต่หลีม่อพิเศษกว่าตัวอื่น ไม่ถูกดันเจี้ยนควบคุม ผลข้างเคียงที่มีต่ออินซิวก็แทบไม่มี
“อืม... ก็ได้” น้ำเสียงของอินซิวชะงักเล็กน้อย ฟังดูผิดหวังอยู่บ้าง
หลีม่อจ้องเขาโดยไม่พูดอะไร
จากนั้นอินซิวก็ถามต่อ “ถ้าไม่กินคน แล้วกินอสูรกายล่ะ นายคิดว่าไง?”
หลีม่อตอบอย่างเรียบร้อย “สองคนคงกินไม่อิ่ม”
หลีม่ออยากกิน อินซิวก็อยากกิน ส่วนอสูรกายในดันเจี้ยนมีอยู่แค่นั้น ไม่ต้องแย่งกันหรอกหรือ?