ภายในห้องผู้คุมใหญ่ที่เงียบสงัด เสียงของเขาดังก้องขึ้นมา สายตาคู่หนึ่งพลันจับจ้องมาที่หลีม่ออย่างไม่ทันตั้งตัว แฝงความระแวดระวัง
หลีม่อค่อย ๆ หันไปมอง ตรงปากประตูห้องผู้คุมใหญ่ที่มืดสลัว มีแมวสีดำสนิทตัวหนึ่งกำลังนั่งยองอยู่
ไม่รู้ว่ามันปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ไร้สุ้มเสียง ดวงตาสีม่วงจ้องหลีม่อเขม็ง หางสะบัดไปมาขณะนั่งอยู่ข้างประตู
หลีม่อมองมันพลางยิ้ม «ไม่ต้องระแวง ตอนนี้ฉันยังไม่คิดจะฝ่าออกไปหรอก»
«ตอนนี้... ต่อให้ฉันไม่ไปหาเขา เขาก็จะเข้ามาพบฉันเอง»
แมวดำไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ต่อความรื่นเริงของเขา เพียงนั่งยองอยู่ตรงนั้นอย่างระแวดระวัง
ทั้งสองฝ่ายเงียบงันต่อกัน จนกระทั่งดันเจี้ยนส่งเสียงติ๊ดเมื่อสิ้นสุดลง จากนั้นดันเจี้ยนทั้งแห่งก็ปิดตัวและถูกชำระล้าง
เมื่อกลับมาถึงเมืองเล็ก อินซิวฟื้นขึ้นบนเก้าอี้ในห้อง นอกหน้าต่างเป็นยามสนธยา แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบท้องฟ้าและสาดแสงนุ่มนวลออกไปนอกบ้าน บรรยากาศเงียบสงบงดงาม
เขาหรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่าง เสียงอึกทึกครึกครื้นจากเมืองเล็กลอยมาแต่ไกล แตกต่างจากความเงียบเหงาภายในห้องอย่างสิ้นเชิง
เพิ่งผ่านดันเจี้ยนมา ร่างกายไม่ได้เหนื่อยมากนัก แต่จิตใจกลับอ่อนล้าอยู่บ้าง อินซิวจึงเอนพิงเก้าอี้ หลับตาพักโดยเงยหน้าขึ้น ไม่ขยับไปไหนอยู่นาน
จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าสองคู่ดังมาจากตรอกด้านนอก
ใครคนหนึ่งเดินเอื่อย ๆ พลางทักทายผู้คนไปด้วย ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าประตูของอินซิวแล้วเคาะเบา ๆ
«กลับมาแล้วเหรอ พี่ซิว?»
เสียงเย่เทียนเสวียนดังมาจากด้านนอก คุ้นหูเป็นอย่างดี เดิมทีอินซิวคร้านจะสนใจ แต่พอได้ยินคำเรียกแปลก ๆ นั้นก็สะดุ้งลุกขึ้นทันที