ภายในทางเดินสีดำ อินซิวพาสองอสูรกายเดินไปข้างหน้า ระหว่างทาง ยาหยาก็หายวับไปในพริบตา
อินซิวรีบล้วงกระเป๋าตัวเอง พอพบว่าเหรียญอุปกรณ์ไม่ได้กลับมา ก็หมายความว่ายาหยาไม่ได้คืนร่างเป็นอุปกรณ์
เขาครุ่นคิด ก่อนจะทอดสายตาไปยังหลีม่อที่อยู่ข้างกายอย่างเชื่องช้า “นายพายาหยาไปหรือ?”
หลีม่อยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน “เปล่า”
“แล้วทำไมเธอถึง...” อินซิวครุ่นคิด ในเมื่อหลีม่อยังอยู่ตรงนี้ อสูรกายที่อยู่ข้างกายเขาก็คงไม่ได้รับผลกระทบ มีเพียงยาหยาที่จู่ ๆ ก็หายไป ทั้งยังไม่ได้คืนร่างเป็นอุปกรณ์...
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงหมายเหตุข้อสุดท้ายของอุปกรณ์ยาหยา
นอกจากจะใช้ได้ตอนที่เขาตกอยู่ในอันตรายแล้ว ยังใช้ได้เมื่อมีอีกคนตกอยู่ในอันตรายด้วย แต่...จงมู่ไม่ได้เข้าดันเจี้ยนครั้งนี้นี่?
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าอินซิวพลันย่ำแย่ “บอสของดันเจี้ยนนี้เข้าไปในเมืองเล็กได้หรือ?”
หลีม่อยิ้มอย่างสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ “ถ้าความสามารถของเขาคล้ายกับของผม ก็อาจจะได้”
“ถ้าอย่างนั้นทั้งเมืองเล็กก็...” อินซิวขมวดคิ้วแน่นแล้วเร่งฝีเท้าเดินต่อ
เขาเดินผ่านทางเดินอันมืดมิดไปจนสุดทาง ที่นั่นมีประตูบานหนึ่ง แต่หน้าประตูกลับมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่โดยไม่รู้สาเหตุ บนโต๊ะมีกระดานหมากรุก
อินซิวหยิบตัวหมากที่ดูคล้ายตัวเขาขึ้นมา แล้วกวาดตามองตัวหมากอื่น ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ เมื่อเห็นจุดต่าง ๆ ที่เขาเคยผ่านทีละจุด เขาก็พอเข้าใจแล้วว่าภาพเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างไร
เป็นฝีมือเย่เทียนเสวียน เขากำลังเล่นเกมกับบอสดันเจี้ยนอยู่ที่นี่ ดูจากผลลัพธ์แล้ว เย่เทียนเสวียนน่าจะเป็นฝ่ายชนะและพาเขาเดินมาถึงจุดหมาย เขาถึงได้ออกมา