ลมพายุกรรโชกแรงพัดผ่านโรงเรียนทั้งแห่ง คลื่นทะเลโหมซัดอย่างบ้าคลั่ง โยกคลอนโรงเรียนที่ลอยอยู่เหนือผิวน้ำให้ลอยขึ้นแล้วตกลงมา
ท้องฟ้าเย็นเยียบ เมฆดำปกคลุมหนาทึบ เงยหน้ามองขึ้นไปก็ไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย
พร้อมเสียงลมหวีดหวิว ควันสีม่วงที่พัดผ่านถูกหอบกระจายไปทั่วร่างผู้เล่นทุกคน กลิ่นหอมละมุนซึมลึกเข้าไปในจิตสำนึกของพวกเขาทีละน้อย
แทบจะในเวลาเดียวกัน ยาหยาที่อยู่ข้างอินซิว ณ ทางเดินมืดไกลออกไป จู่ ๆ ก็ราวกับสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกบางอย่าง ร่างของเธอพลันหายวับไปจากที่เดิม
ท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นที่บิดเบี้ยว มีเพียงคนเดียวที่ร่างกายแผ่แสงสีแดงจาง ๆ คอยประคองสติของเขาไว้ไม่ให้เลือนหาย เขาสูดกลิ่นควันที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ดวงตาขุ่นมัวที่บิดเบี้ยวไปแล้วฉายแสงวาบขึ้นมา ก่อนค่อย ๆ กลับมามีสติ
“ที่นี่คือ...ที่ไหน?” จงมู่กัดฟันอย่างยากลำบาก สะบัดศีรษะไปมา แล้วพลันพบว่าใบหน้าคุ้นเคยรอบตัวล้วนกลายเป็นสัตว์ประหลาด พอก้มลงมอง ร่างของเขาก็งอกแขนเพิ่มมาอีกสองข้าง ซ้ำยังดูเหมือนกำลังจะบิดเบี้ยวไปในทิศทางที่น่าพิศวงยิ่งกว่าเดิม
“พี่จงมู่!” เงาร่างสีแดงปรากฏขึ้นตรงหน้าจงมู่ในพริบตา ท่ามกลางความมืดสลัว ทั้งสองต่างเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ ออกมาจากร่าง
“ยาหยา?” จงมู่ชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าเธอจะโผล่มาที่นี่กะทันหัน
“ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ? พี่เกือบเสียสติจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดแล้วนะ” ยาหยามองไปรอบ ๆ อย่างตกตะลึง ผู้คนมากมายร่างกายบิดเบี้ยว จิตสำนึกกำลังจมดิ่ง หากเธอกับจงมู่ไม่มีสายสัมพันธ์เชื่อมถึงกัน ป่านนี้จงมู่คงยังไม่ได้สติ