อินซิวจ้องเขา ก่อนชักดาบของตัวเองกลับมาโบกไปมา แต่ก็ไม่ได้เก็บเข้าฝัก “นายรู้จักฉันดีเหมือนกันนี่”
ชายหนุ่มพยักหน้า “อยากรู้ชื่อผมไหม?”
อินซิวตอบอย่างเกียจคร้าน “ไม่อยากหรอก ถึงความทรงจำจะกลับมา เดี๋ยวฉันก็นึกออกเอง”
“ไม่อยากรู้จริง ๆ เหรอ?” ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ยังถามย้ำอย่างไม่ย่อท้อ
“ไม่อยาก” อินซิวแกว่งดาบ ก่อนเงยหน้ามองพวกนักเรียนที่ถูกภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้ตกใจจนหดตัวอยู่มุมโรงอาหาร “ฉันยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ”
“อ้อ” ชายหนุ่มเงียบไป
ส่วนข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอกลับมาแสดงอีกครั้ง ในที่สุดก็เห็นภาพในโรงอาหารได้แล้ว
ภาพแรกที่เห็นคือหลีม่อยืนอยู่ข้างอินซิว ทั้งสองจ้องมองเหล่านักเรียนอสูรกายที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ตรงมุมโรงอาหาร ต่างฝ่ายต่างดูสับสนอยู่บ้าง
“พี่ซิวนึกถึงเพื่อนร่วมห้องได้แล้วเหรอ?”
“ยังไม่แน่ใจ ขอฉันดูอีกหน่อย”
“ทำไมปากของทั้งคู่ถึงมีเลือดล่ะ?!”
“บ้าเอ๊ย อย่าบอกนะว่าพี่ซิวพาเพื่อนร่วมห้องกินอสูรกายด้วย? ดูพวกนักเรียนในโรงอาหารสิ กลัวจนตัวสั่นขนาดนั้น ต้องเห็นภาพสยองเมื่อกี้แน่ ๆ”
“ถ้าเป็นพี่ซิว ก็ไม่แน่ว่าจะทำจริงนะ!”
“โธ่ ยังดีที่เมื่อกี้จอดำไปพอดี เลยหลบฉากสยองได้เนียน ๆ ฮ่า ๆ”
“แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ไม่รู้ ดูไปก่อนแล้วกัน”
บรรยากาศในข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอผ่อนคลายครึกครื้น ส่วนในโรงอาหารกลับตึงเครียดจนแทบหยุดนิ่ง
กลางวันนักเรียนแต่ละคนมีสติรับรู้เป็นของตัวเอง พวกเขาทำตามกฎและยังคงกระตือรือร้นกับอินซิว แต่พอได้เห็นภาพเมื่อครู่ จะไม่ให้กลัวก็คงไม่ได้