ระหว่างที่กำลังคุยกัน จู่ ๆ นักเรียนคนหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดก็พุ่งเข้ามา แล้วทรุดลงข้างอินซิว
เขาไม่ได้พูดอะไรกับอินซิว แต่กลับจ้องคุณป้าหลังหน้าต่างกระจกด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะตวาดใส่เธออย่างโกรธเกรี้ยว 「ทำไมคุณถึงช่วยเขา?」
「ผู้เล่นกับอสูรกายไม่ใช่ศัตรูกันหรอกหรือ? พวกคุณไม่ควรต้องเข่นฆ่ากันเองหรือไง?」
เขากางเล็บแยกเขี้ยว แล้วพยายามปีนเข้าไปทางหน้าต่าง อินซิวคว้าคอเสื้อกระชากเขากลับมา ก่อนกดหัวกระแทกหน้าต่างกระจกอย่างแรง
เสียงกระแทกดังสนั่นจนกระจกสั่นสะเทือน นักเรียนเวียนหัวตาลาย ทว่าดวงตาแดงก่ำนั้นกลับไม่มีแววเคียดแค้นอินซิวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขาจ้องอินซิวอย่างเชื่องช้า 「นายหนีออกจากดันเจี้ยนนี้ไปไม่ได้หรอก ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ปล่อยให้นายไป」
「นายไม่ใช่ของมัน นายเป็นของฉัน」
อินซิวจับหัวเขาไว้อย่างเกียจคร้าน สีหน้าเรียบเฉย แต่มือกลับออกแรงรุนแรง กระชากเขาแล้วกระแทกหน้าต่างกระจกซ้ำอีกครั้ง พร้อมเอ่ยเสียงเนิบนาบ 「นายเป็นอสูรกายตัวที่สามแล้วที่พูดกับฉันแบบนี้」
เขาหลุบตามองดวงตาคู่นั้นอย่างเย็นชา ก่อนยกยิ้มมุมปาก 「สองตัวแรก ฉันฆ่าหมดแล้ว」
「นายก็ไม่มีข้อยกเว้นหรอก」
ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นสะท้อนภาพของอินซิว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยากจะแยกแยะอารมณ์ข้างใน
อินซิวยังไม่ทันได้กระแทกหัวเขาอีกครั้ง มือข้างหนึ่งก็เอื้อมมาคว้านักเรียนคนนั้นไปจากเขา
ชายหนุ่มโน้มใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยเสียงเบา 「เรื่องแบบนี้ ให้แฟนหนุ่มจัดการก็ได้」