จงมู่ตัวสั่นงันงก ขดตัวอยู่หลังประตู พลางคิดว่าจะล้วงอาวุธออกมาจากกระเป๋าสักชิ้นเพื่อเรียกความกล้าดีไหม
แค่ทำเหมือนพี่ซิว เมินสิ่งพวกนี้ไปเสีย แล้วทำขั้นตอนของดันเจี้ยนอย่างใจเย็น ทุกอย่างก็ต้องไม่มีปัญหา เขาเองก็ทำได้เหมือนกัน!
หลังสูดหายใจลึก ๆ จงมู่ก็กำมีดสั้นไว้แน่น ก่อนจะตัวสั่นเทายืนขึ้น เปิดประตูห้องผู้ป่วยออกไป ทางเดินที่เต็มไปด้วยเนื้อเลือดเละเทะมีรอยแดงสดไหลหยดเป็นทาง สัตว์ประหลาดเงาดำมืดสลัวกำลังคลานไปบนพื้นด้วยท่าทางบิดเบี้ยว
พอได้ยินเสียงจงมู่เปิดประตู สัตว์ประหลาดก็หันขวับมา เผยรอยยิ้มน่าสะพรึงกลัว ก่อนใช้ทั้งมือและเท้าคลานพรวดพราดเข้ามา
จงมู่พยายามข่มใจไม่ให้วิ่งเตลิดกลับเข้าห้อง กำมีดสั้นในแขนเสื้อแน่น แล้วก้าวอย่างหวาดหวั่นออกไปบนทางเดิน
ทันทีที่เหยียบลงไป พื้นนุ่มยวบก็ยุบตัวลง สัมผัสนั้นเหมือนเหยียบอยู่บนเนื้อ ทำเอาจงมู่หน้าซีดเผือด
สัตว์ประหลาดข้าง ๆ คว้าข้อเท้าเขาหมับ แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนขึ้นมาบนตัวจงมู่
จงมู่แทบร้องไห้ พยายามปัดไล่มันอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงได้แต่ลากสัตว์ประหลาดไปด้วยขาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็เหยียบพื้นนุ่มหยุ่น เดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ทีละก้าวพื้นก็ยุบลงทีละน้อย สัตว์ประหลาดที่คลานอยู่บนพื้นไต่ตามแผ่นหลังขึ้นมาจนเกาะอยู่บนตัวเขา ความรู้สึกเย็นชื้นเหนียวเหนอะทำให้แผ่นหลังทั้งแผ่นขนลุกซู่
ฮือออ!! เขาอยากกลับบ้านจะแย่แล้ว!!!
จงมู่เดินไปอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะไปสมทบกับผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงอาหารเช่นกัน
เขาพบว่าผู้เล่นทุกคนมีสัตว์ประหลาดเกาะอยู่บนตัว แต่พวกเขากลับดูเหมือนประสาทสัมผัสถูกปิดกั้น ต่อให้มีสัตว์ประหลาดห้อยอยู่ก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย ยังคงพูดคุยกันตามปกติ