“ไปเขตรักษาจิตเวชกันเถอะ” อินซิวพูดเรียบ ๆ พลางดันศีรษะที่พิงอยู่บนไหล่ออก แล้วแกะมือที่กอดขาเขาไว้ ก่อนจูงอสูรกายตนละมือ เดินไปด้วยกันอย่างยุติธรรม
“เย้!” ยาหยาพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “พี่ชายไปไหน หนูก็ไปด้วย”
“ในเขตรักษาจิตเวชเหมือนจะมีคนหนึ่งที่เข้าดันเจี้ยนมาพร้อมฉัน ฉันจะไปตามหาเขา พวกเธอรู้จักไหม?” อินซิวหันมองอสูรกายทั้งสองข้าง ความทรงจำของเขาเกี่ยวกับสภาพตอนนี้เลือนรางไปหมด จึงทำได้เพียงเชื่อใจคนที่อยู่ข้างกาย
“หนูรู้!” ยาหยายกมือขึ้นสูง แล้วเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ว่าพวกเขาสามคนรู้จักกันในดันเจี้ยนมือใหม่ได้อย่างไร จากนั้นก็เล่าว่าเมื่อครู่เธอถูกเรียกตัวมาได้อย่างไร
“พี่จงมู่ลงมือกับตัวเองเด็ดขาดจริง ๆ หนูกำลังกินขนมชิ้นเล็ก ๆ ที่แม่ทำอยู่ จู่ ๆ ก็ถูกเรียกตัวมาเลย ไม่ใช่พี่ชายเรียกด้วย หนูงงไปหมด” ยาหยาพูดเสียงอู้อี้จับใจความไม่ค่อยได้ แต่อินซิวก็พอเข้าใจความหมายคร่าว ๆ
หลายปีให้หลังจะมีคนพยายามช่วยเขาขนาดนั้น ดูเหมือนเขาจะได้พบคนดี ๆ เข้าแล้วจริง ๆ
“เข้าใจแล้ว งั้นเราไปช่วยเขาออกมากันเถอะ” อินซิวพยักหน้า เป้าหมายชัดเจนมาก ตอนนี้จะเป็นอย่างไรยังไม่สำคัญ คนที่เข้ามาพร้อมเขาต้องออกไปอย่างปลอดภัย
“ไปกัน! หนูก็จะไปช่วยพี่จงมู่ด้วย!” ยาหยายกมือขึ้นสูงอย่างตื่นเต้น แล้วเดินตามอินซิวไป
หลีม่อไม่ได้ใส่ใจคนรอบตัวอินซิวมากนัก ในสายตาของเขามีเพียงอินซิวคนเดียว แต่อินซิวจะไปไหน เขาก็ไปที่นั่น