หลังปรับความคิดให้เข้าที่แล้ว จงมู่ก็กำมีดในแขนเสื้อแน่นอย่างเด็ดเดี่ยว ตัดสินใจฝืนความกลัวเดินสำรวจที่นี่อีกรอบ หากได้ข้อมูลเพิ่มอีกนิด ก็จะช่วยพี่ซิวได้มากขึ้นอีกหน่อย!
เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะเดินไปทั่วทั้งเขตรักษาจิตเวช พลางโบกมือไล่สัตว์ประหลาดไปด้วย
กระดาษที่ติดอยู่บนกำแพงเดิมเป็นโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ของเขตรักษาจิตเวช แต่เมื่ออยู่ภายใต้อาการระดับสอง เนื้อหากลับกลายเป็นอย่างอื่น
【หากท่านรู้สึกไม่สบายใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร โปรดไปเข้ารับการรักษาที่แผนกแพทย์แผนจีนของเขตรักษาจิตเวช
โปรดระวัง อย่าให้พวกมันพบความผิดปกติของท่าน】
ข้อความข้างบนเป็นภาษามนุษย์ จงมู่เข้าใจ ดูเหมือนจะเป็นคำใบ้ที่จัดทำขึ้นสำหรับผู้เล่นโดยเฉพาะ
เขาเดินตามทิศทางของลูกศรที่วาดไว้บนกระดาษต่อไป
ระหว่างทาง เขายังสังเกตโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์การรักษาที่ถูกเปลี่ยนแปลงไปทีละแผ่น เนื้อหาบนนั้นไม่ใช่คำชื่นชมอีกต่อไป แต่กลายเป็นคำเตือนกับข้อห้าม
【โปรดระวัง! เทพสังหารกำลังจะเข้ามาในดันเจี้ยนแห่งนี้!】
[จะกลัวอะไร ก็แค่ผู้เล่นอายุสิบกว่าปีเองไม่ใช่หรือ? ถ้าเทียบกับอายุมนุษย์ เขาก็ยังเป็นเด็กอยู่เลย พวกเราจำเป็นต้องกลัวเด็กคนหนึ่งด้วยหรือ?]
【ห้ามเทพสังหารเข้ามาในดันเจี้ยนแห่งนี้ หีบลงคะแนนอยู่ที่ชั้นสองของโรงพยาบาล ท่านลงหนึ่งเสียง ข้าลงหนึ่งเสียง เทพสังหารจงถอยไปให้ไกล!】
[อสูรกายยังต้องลงคะแนนเพื่อหลบเลี่ยงผู้เล่นอีกหรือ? ถ้าอย่างนั้นเราจะเรียกตัวเองว่าดันเจี้ยนได้อย่างไร? ไม่ลง! กลัวเขาหรือไง!]
【ขอประกาศเตือนทุกท่านด้วยความจริงใจ ผู้เล่นที่มีนามว่าอินซิวกำลังจะออกจากดันเจี้ยนระดับต่ำและมุ่งหน้ามายังดันเจี้ยนในเขตแบ่งระดับของพวกเรา สักวันไม่ช้าก็เร็วท่านกับข้าจะต้องพบเทพสังหาร เตรียมขึ้นบัญชีดำไว้ล่วงหน้าและป้องกันตัวให้ดี แล้วทั้งท่าน ข้า และมันจะได้อยู่อย่างเป็นสุข】