คำพูดเช่นนี้ออกมาจากปากสัตว์ประหลาด ทำให้อินซิวชะงักงันไปครู่หนึ่ง
“นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าครอบครัวคืออะไร”
“ฉันไม่รู้หรอก แต่กำลังเรียนรู้อยู่” สัตว์ประหลาดถูไถกับอินซิว ก่อนโยนหนังสือหลายเล่มออกมาจากความมืด “อย่าเศร้าไปเลย ดูฉันสิ ฉันเพิ่งก่อกำเนิดขึ้นมา ยังไม่รู้ว่าตัวเองเกิดมาทำไม หรือเป็นสิ่งใด ฉันอ่านหนังสือของมนุษย์ไปแค่สองเล่ม คิดว่าตัวเองคงไม่ใช่มนุษย์
“ฉันเองก็ไม่มีครอบครัว พวกเราต่างก็ไม่มี งั้นเรามาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะ”
มันพูดกับเขาพลางพลิกอ่านหนังสืออย่างรวดเร็ว “ในหนังสือเล่มนี้ไม่มีความหมายของคำว่าครอบครัว ฉันต้องไปหาอ่านเพิ่มอีก
“ก่อนที่ฉันจะเข้าใจความหมายของคำว่าครอบครัว นายอยู่ที่นี่ก่อนได้นะ”
อินซิวค่อย ๆ มองไปรอบกาย “ที่นี่เป็นบ้านของนายเหรอ? ทำไมถึงมืดขนาดนี้?”
“บ้านเหรอ? ฉันไม่รู้ แต่ที่นี่ส่วนใหญ่มืดแบบนี้ บางครั้งก็สว่างขึ้นมาบ้าง แต่มีน้อยมาก เมื่อก่อนมืดครึ่งหนึ่ง สว่างครึ่งหนึ่ง แต่ตอนนี้แทบจะมืดตลอดแล้ว” สัตว์ประหลาดควานหาอะไรบางอย่างจากความมืดข้างตัว ก่อนวางโลงศพลงตรงหน้าอินซิวเสียงดังโครม
“นายมานอนที่นี่ได้ ฉันเห็นว่ามนุษย์สุดท้ายก็จะนอนอยู่ในนี้กันทั้งนั้น”
อินซิวมองโลงศพขนาดมหึมาตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ปฏิเสธ คำพูดของสัตว์ประหลาดก็ไม่ผิด สุดท้ายมนุษย์ทุกคนก็ต้องนอนลงในนี้
“ฉันซ่อมของชิ้นนี้ให้นายได้ด้วย” สัตว์ประหลาดหยิบด้ามดาบเปล่า ๆ ของอินซิวไป ก่อนหายวับเข้าไปในความมืด แล้วกลับออกมาพร้อมยื่นดาบที่สมบูรณ์เล่มหนึ่งให้ “นี่เป็นส่วนหนึ่งของฉัน ดีกว่าเล่มเดิมของนาย”