อินซิวสะบัดศีรษะ ความรู้สึกยังไม่อาจหลุดพ้นจากความทรงจำได้ทั้งหมด
เขานึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า และน้องสาวของเขาหายตัวไปได้อย่างไร
เขาถูกจับส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชเพื่อรับการรักษา หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นการทดลองที่ใช้ชื่อว่าการรักษา เพราะเขาล้างแค้นคนพวกนั้นในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า
แต่หลังจากนั้นล่ะ? เขาเข้ามาในดันเจี้ยนได้อย่างไร?
เขาจำได้ชัดเจนว่าในความทรงจำของตัวเอง เขาเข้าดันเจี้ยนมาตามหาน้องสาว... คนที่ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชจะมาโผล่ในดันเจี้ยนได้อย่างไร?
อินซิวสับสนงุนงง ก้มมองเสื้อผ้าของตัวเอง พยายามล้วงหาผีเสื่อสารในกระเป๋าเพื่อติดต่อถามจงมู่เกี่ยวกับสภาพการณ์ของตัวเอง แต่ทั้งมือและเท้าถูกมัดติดกับเก้าอี้ จึงขยับไม่ได้
เพื่อป้องกันไม่ให้เขากัดคนอื่นอีก ใบหน้าจึงถูกครอบด้วยอุปกรณ์ป้องกันการกัด หน้ากากขนาดใหญ่ทำให้เขาโจมตีคนอื่นไม่ได้ ทั้งยังกินอะไรไม่ได้ด้วย ดูคล้ายกับตอนที่เขาถูกขังไว้ในโรงพยาบาลจิตเวชตามความทรงจำ หลังจากเข้ามาที่นี่ เขาก็ไร้สิทธิ์ในฐานะมนุษย์
ท่ามกลางความสับสน เขาได้ยินคนสวมเสื้อกาวน์กลุ่มนั้นพึมพำอีกครั้ง “ศพพวกนั้นในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าจะทำยังไงดี? ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปง ความเกี่ยวข้องระหว่างพวกเรากับผู้อำนวยการก็ต้องถูกเปิดเผยด้วยใช่ไหม?”
“คนก็ตายไปหมดแล้ว จะกังวลเรื่องพวกนี้ทำไม? ให้ผู้หญิงที่ยังมีชีวิตอยู่คนนั้นเป็นผู้อำนวยการต่อไป รับเลี้ยงเด็กเหมือนเดิม ส่วนศพก็ลากไปเผาให้หมดเถอะ”
อินซิวเงยหน้าขึ้นจ้องพวกเขาทันที แต่แยกไม่ออกเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชที่เป็นภาพหลอน หรืออยู่ในดันเจี้ยนกันแน่ บางครั้งก็ได้ยินเสียงภาพหลอน บางครั้งก็กลับมามีสติ