คืนนี้ทุกคนต่างมีความสุข บางทีอาจเป็นเพราะสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าได้เงินมา จึงเตรียมของใหม่ไว้ให้เด็ก ๆ มากมาย นอกจากผู้หญิงคนนั้นจะมาเคาะประตูถามอินซิวอยู่ครั้งหนึ่งแล้ว ภายนอกก็ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง
อินซิวยืนนิ่งงัน จ้องเสี่ยวเสี่ยวบนเตียง
ทุกคนมีความสุขกันขนาดนั้น เพราะฉะนั้นน้องสาวของเขาก็คงแค่หลับไปใช่ไหม?
พอตื่นขึ้นมา เธอก็จะกลับมาเป็นเหมือนแต่ก่อนใช่ไหม?
ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆดำ เสียงฟ้าร้องดังไม่ขาดสาย ดูท่าว่าคืนนี้ฝนจะตก
มือของเสี่ยวเสี่ยวที่อินซิวกุมไว้เย็นเฉียบจนถึงกระดูก ทั้งยังแข็งทื่อ เขากุมมือนั้นแน่น พยายามทำให้เธออบอุ่นขึ้น อยากให้กลับมาเป็นมือน้อย ๆ ที่อบอุ่นเหมือนเดิม แต่ก็ไร้ผล
“พี่ควร...ทำอย่างไรดี...ต้องทำยังไง...เธอถึงจะฟื้นขึ้นมา...”
สมองที่สับสนของเขายิ่งพังทลายลงไปอีก เมื่อหาทางระบายความรู้สึกไม่พบ เขาทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรไขว่คว้าความหวังเพียงหนึ่งเดียวของตนไว้อย่างไร
“เธอหลับแล้ว แต่พวกเขายังตื่นอยู่...
“ให้พี่ไปทำให้พวกเขาหลับพร้อมเธอดีไหม? แบบนี้เสี่ยวเสี่ยวก็จะไม่กลัวเวลานอนคนเดียวแล้ว”
เขามองคนบนเตียง รอยยิ้มค่อย ๆ ผลิบานตรงมุมปาก ราวกับกำลังเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
ทั้งที่ในห้องเงียบสนิท เขากลับพูดกับตัวเองอยู่ข้างหัวเตียง
“ดี ดีเลย พี่จะไปทำให้พวกเขาหลับเดี๋ยวนี้ พวกเขาเสียงดังเกินไป จะรบกวนเสี่ยวเสี่ยวพักผ่อน”
เขาจูบมือที่เย็นเฉียบและแข็งทื่อนั้น “พี่จะกลับมาเดี๋ยวนี้ เธอนอนพักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ พอพี่ทำให้พวกเขาหลับแล้ว จะกลับมานอนเป็นเพื่อนเสี่ยวเสี่ยว”
“พี่จะอยู่ข้างเสี่ยวเสี่ยวตลอดไป”
ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นจากเตียง เดินออกไปยังลานบ้านอย่างเชื่องช้าราวกับศพเดินได้