ก่อนเข้ามา อินซิวเปิดข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอตามคำขอของเย่เทียนเสวียน
ทุกครั้งที่เงยหน้า อินซิวก็จะเห็นตัวอักษรเล็ก ๆ ลอยผ่านมุมขวาบนของสายตา ตอนนี้มันแน่นขนัดเป็นพิเศษ
“อ๊ากกก พี่ซิว! พี่ซิวมองทางนี้หน่อย!!”
“ได้ยินมาว่าคราวนี้หัวหน้าเย่จะให้พี่ซิวเปิดข้อความแสดงความคิดเห็น ไม่รู้ตอนนี้พี่ซิวจะเห็นฉันไหม!”
“ขอสารภาพรักกับพี่ซิวแถวหน้า! ขอแสดงความเคารพอย่างสูงแด่เทพสังหารผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเรา!”
“ฉันก็อยากสารภาพรักกับพี่ซิว! พี่ซิว!! ถ้าเป็นพี่นะ! ฉันยอมมอบตัวเองให้เลย! ฉันช่วยอุ่นเตียงได้”
“ว้าว... พวกข้อความแสดงความคิดเห็นนี่... ฉันจำได้ว่าในเมืองเล็กของเรามีพี่ชายเยอะกว่านี้ไม่ใช่เหรอ? ชักสงสัยเพศของคนพิมพ์แล้วสิ”
“เรื่องของคนหล่อ นายอย่ามายุ่ง ฉันจะเป็นฝ่ายรุกของพี่ซิวให้ได้”
อินซิวเหลือบเห็นข้อความที่ลอยผ่านเป็นแถว ๆ แล้วก็นิ่งเงียบไป
เอาละ ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าคำเรียก “พี่ซิว” ที่หลุดจากปากเย่เทียนเสวียนมาจากไหน คนพวกนี้ที่เคยหลบเขาเงียบ ๆ เปลี่ยนไปประหลาดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ตอนเขาเดินอยู่ในเมืองเล็กก็ไม่เห็นพวกนั้นคลั่งกันขนาดนี้
อินซิวเมินข้อความแสดงความคิดเห็นที่พรั่งพรูด้วยความตื่นเต้นอย่างเงียบ ๆ แล้วก้มลงหยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา ไม่ผิดคาด มันคือแผ่นกฎ
【กฎเอาตัวรอดในดันเจี้ยน:
1. ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าส่องกระจก สิ่งที่อยู่ในกระจกอาจไม่ใช่คุณ
2. ต้องไปเข้าเรียนทุกวัน และห้ามทำร้ายเพื่อนร่วมชั้น
3. ห้ามกินอาหารในตู้เย็นของหอพัก มันไม่ได้อร่อยอย่างที่เห็น
4. อย่าจ้องใบหน้าของคนอื่นนานเกินไป ระวังถูกพวกมันล่อลวง
5. ตอนกลางคืนต้องรูดม่านและล็อกประตูให้เรียบร้อย อย่าจ้องออกไปนอกหน้าต่าง และอย่าสนใจเสียงใด ๆ ที่ดังมาจากนอกประตูหรือหน้าต่าง พวกมันจะสูญเสียสติ คลุ้มคลั่ง และออกตามหาคุณ
6. เมื่อสติสัมปชัญญะต่ำเกินไป คุณจะมองเห็นมัน ระวังให้ดี ต้องทำเป็นมองไม่เห็นมันเด็ดขาด