“แต่เขา... แต่เขาดูเหมือนเด็กคนหนึ่งเท่านั้นเอง ผอมแห้งขนาดนั้น... คงไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกมั้ง...”
ยังมีคนพึมพำด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
คนที่นี่ไม่เคยเห็นเขาทำให้นักล่ากลายเป็นหุ่นไม้ ทั้งยังไม่เคยเห็นเขาใช้ดาบอาบยาพิษเล่มนั้นฆ่าคน เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กที่ผอมแห้งและเต็มไปด้วยบาดแผลเช่นนั้น ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เห็น
จงมู่มองทุกคนอย่างไม่ยี่หระ “คุณก็พูดเองว่าเขาแค่ดูเหมือนเด็ก ผมไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนเขาผ่านอะไรมาบ้าง เขาขาดสารอาหารอยู่บ้าง เลยดูเหมือนอายุแค่สิบสี่สิบห้า แต่จริง ๆ เขาอายุสิบแปดแล้ว เรื่องเลวร้ายที่ก่อไว้มีมากกว่าที่พวกคุณคิดเสียอีก”
“การฆ่าผู้เล่นอาจเป็นเรื่องที่พวกคุณทำใจลงมือได้ยาก แต่สำหรับเขามันง่ายแค่พริบตา เมื่อกี้ตอนเขาถือมีดพุ่งเข้ามาหาผม พวกคุณก็เห็นกันหมดไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดของจงมู่แทงใจพวกเขา ตอนที่เห็นเด็กคนหนึ่งถือมีดพุ่งเข้าใส่คนอื่นอย่างสงบนิ่ง พวกเขาตกใจไม่น้อย ต่อให้มีดเล่มนั้นอยู่ในมือของพวกเขาเอง ก็ยังไม่กล้าฟันใส่ผู้เล่นด้วยกันอยู่ดี
แต่เด็กคนนั้นกลับทำได้ แถมยังเย็นชาและสงบนิ่ง ราวกับเป็นคนที่คุ้นชินกับการมือเปื้อนเลือดจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา
เหล่าผู้เล่นก้มหน้าถอนหายใจ เมื่อถูกคนแบบนั้นหมายหัว ดันเจี้ยนนี้คงไม่มีทางผ่านไปอย่างสงบแน่
ตอนนี้คนกลุ่มนี้ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาทำได้เพียงเลือกจงมู่