ลมรัตติกาลพัดผ่านลานโล่งแห่งป้อมเฮยเฟิง กลิ่นกำมะถันฉุนเฉียวลอยคละคลุ้ง
อากาศโดยรอบตกอยู่ในห้วงมรณะ
คบเพลิงในมือหัวหน้ามือสังหาร บัดนี้ราวกับมันเผือกเดือดพล่าน สั่นสะท้านรุนแรงอยู่กลางเวหา
เหล่าองครักษ์พลีชีพที่เคยยอมตายเป็นผักปลา ต่างเบิกตาโพลงจ้องมองเด็กน้อยกลางลานประหนึ่งเห็นอสูรกาย
วาจาที่เด็กนางนี้เอื้อนเอ่ยเมื่อครู่ แต่ละคำดุจคมมีดล่องหน
ทิ่มแทงลึกลงกลางใจที่ด้านชามานานนับปี
ซูเย่าเย่าเห็นว่าจวนได้ที่แล้ว รอยยิ้มเยือกเย็นแห่งชัยชนะก็ผุดขึ้นที่มุมปาก
นางฉวยจังหวะซ้ำเติม ก้าวขาสั้น ๆ เดินส่ายสะโพกไปยังถังดินดำที่ถูกถีบคว่ำ
ครั้นแล้วก็ยกเท้าเหยียบลงอย่างอาจหาญบนขอบถังดินดำที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
“หยุดฝันเถิด สหายผู้หาญ”
ซูเย่าเย่าประสานสองมือไว้ตรงอก มองเหล่าสังหารที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเล ก่อนจะขว้างหมัดเด็ดแห่งค่ำคืนนี้
“ข้าจะบอกความจริงให้พวกเจ้ารู้ แม่ทัพใหญ่หลินเจิ้นสง จวนจะล้มละลายอยู่ร่อมร่อแล้ว!”
“วันนี้เขาเพิ่งจำนองร้านค้าชั้นดีสามแห่งในเมืองหลวงให้ข้า ตอนนี้เขาก็เป็นเพียงหุ่นเปล่า ๆ เท่านั้น!”
“พวกเจ้าติดตามคนสิ้นเนื้อประดาตัวที่แม้แต่ทรัพย์สินยังจะเอาตัวไม่รอด จะมีอนาคตอะไรได้?!”
เหล่ามือสังหารพากันสูดลมหายใจเยือกเย็นเฮือกใหญ่
นายท่านจะล้มละลายแล้วหรือ?
ไม่เพียงไร้เงิน ยังจำนองร้านค้าชั้นดีออกไปอีก?
เรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?!
ทว่ายามมองแววตามั่นคงขององค์หญิงรัชทายาท ประกอบกับที่ช่วงนี้แม้แต่ข้าวหยาบนายท่านก็ยังเริ่มหักกรอม ก็ทำให้พวกเขาเชื่อถึงเจ็ดส่วน
ซูเย่าเย่าไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้คิดหรือหายใจ ปากเล็ก ๆ ก็รัววาดฝันหวานล้ำอย่างบ้าคลั่ง
“ตื่นได้แล้ว! วิหคดีเลิศย่อมรู้จักเลือกพฤกษาอาศัย!”
“มาติดตามข้า!”
“นับแต่วันนี้ เงินเดือนขั้นต่ำของพวกเจ้า จะเพิ่มอีกสามเท่าจากของเดิม!”
“ทุกสิ้นปี จะมอบเงินเดือนพิเศษให้อีกหนึ่งเดือน! นั่นก็คือช่วงสิ้นปีจะให้เงินเดือนเพิ่มหนึ่งเดือน เป็นเงินตรุษ!”