หน้ากากอสูรบนใบหน้าของหัวหน้ามือสังหาร ภายใต้แสงคบเพลิง ยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว
เขาจ้องเขม็งไปยังเงาร่างประหลาดใจกลางลาน ที่สวมถุงป่านสีดำคลุมศีรษะ เปล่งแสงเรืองสีชมพูบาร์บี้ทั่วร่าง
หลังพินิจครู่หนึ่ง แววตาของหัวหน้าก็ปรากฏความกระจ่างแจ้ง
'ข้านึกว่าใครช่างหาญกล้านัก กล้าบุกรุกป้อมเฮยเฟิงที่ป้องกันแน่นหนายามค่ำคืน'
เสียงแหบห้าวของหัวหน้าดังขึ้นท่ามกลางสายลมยามราตรี ราวกับกระดาษทรายหยาบเสียดสีกัน
'ที่แท้ก็องค์รัชทายาทผู้เลื่องลือว่าโหดเหี้ยมไร้ปรานี เข่นฆ่าคนดั่งผักปลามานี่เอง!'
'เพียงแต่ไม่คิดเลยว่า ค่ำคืนนี้ องค์รัชทายาทจะแต่งองค์ทรงเครื่องได้แปลกตาเช่นนี้'
ซูจิ้นถูกอัดอยู่ในถุงป่าน ความอัปยศอดสูทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากเขาปูดโปน
ตัวตนถูกจับได้จนได้
'แม่ทัพใหญ่คาดการณ์ปานเทพ สั่งสม คาดหมายไว้ก่อนแล้วว่าในช่วงก่อนเทศกาลไหว้พระจันทร์ จะต้องมีคนมาชิงทรัพย์ในค่าย!'
หัวหน้ามือสังหารหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เห็นความตายเป็นเพียงการกลับบ้าน
เขาหมุนตัว ถีบถังไม้ใบใหญ่ข้างกายล้มคว่ำ
'ฟึ่บ'
ผงสีดำทะลักออกมา กลิ่นกำมะถันฉุนตลบทั่วลาน
นี่คือดินปืนดำที่บริสุทธิ์ที่สุด อานุภาพร้ายกาจที่สุด!
หัวหน้าเลื่อนคบเพลิงในมือลงต่ำ หยุดค้างอยู่เหนือดินปืนเพียงไม่กี่นิ้ว
เปลวไฟสีส้มแดงที่เต้นระยิบระยับ พร้อมจะแตะต้องผงมรณะเมื่อใดก็ได้
'แม่ทัพใหญ่มีคำสั่ง หากท้องพระคลังเกิดเหตุขัดข้อง พวกเราจักยอมตายไปพร้อมกับศัตรูดุจหยกสลาย!'
เสียงของหัวหน้าดังก้องกัมปนาท เต็มเปี่ยมไปด้วยศรัทธาอันแรงกล้าของนักรบพลีชีพ
'สามารถดึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหยวนมาร่วมทางสู่ปรโลก ถวายความภักดีต่อท่านแม่ทัพใหญ่ นับเป็นเกียรติสูงสุดของพวกเรา!'