ยามราตรีมาเยือน ดวงจันทร์กลมโตสว่างไสวลอยเด่นเหนือเวหาแห่งนครหลวง
บนลานหยกขาวหน้าตำหนักไท่จี๋ ข้าราชสำนักหลายร้อยกำลังสาละวนรีบเร่ง
ตามราชประเพณีแคว้นต้าหยวน เมื่อถึงคราวเทศกาลและงานมหรสพใหญ่ จักต้องปูพรมแดงผืนใหม่บนลาน เพื่อแสดงความสง่างามเอิกเกริก
ซูเย่าเย่าแอบจากบัลลังก์น้อย แล้ววางมาดใหญ่เดินอาด ๆ สู่กลางลาน
"หยุดก่อน พวกเจ้าปูพรมแดงผิดแล้ว"
นางโบกมือน้อย ๆ สั่งให้เหล่าขันทีที่กำลังง่วนหยุดมือ
"แม่ทัพใหญ่กล่าวว่า งานเชิดสิงโตถวายพระพรเกี่ยวพันกับชะตาบ้านเมือง"
"แนวพรมและวิธีปู จึงต้องสอดคล้องกับฮวงจุ้ยค่ายกล!"
ซูเย่าเย่าพล่ามเป็นตุเป็นตะ เหล่าขันทีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้งองค์หญิงรัชทายาทผู้เพิ่งทำคุณงามความดี
"พี่ไท่จื่อ พาคนของเราไปปูใหม่ด้วยตนเอง"
มิช้า องค์ชายซูจิ้นก็นำชายฉกรรจ์หลายสิบในชุดองครักษ์วังหลวงเดินมา
เมื่อพิจารณาดูดี ๆ ก็พบว่า ชายร่างใหญ่พวกนี้คือมือสังหารที่เพิ่งถูกซูเย่าเย่าใช้หลักประกันห้าประการเกลี้ยกล่อมเมื่อคืน
"นายท่าน จะให้พวกเราทำอย่างไรหรือ?"
หัวหน้ามือสังหารเข้าไปประชิด ซูเย่าเย่าลดเสียงต่ำ น้ำเสียงเอาจริงเอาจังเป็นมืออาชีพ
"เห็นทางที่ต้องผ่านเข้าประตูตำหนักไท่จี๋หรือไม่?"