เขาได้ยินสิ่งใด?
เด็กเถื่อนผู้นี้ ในใจรังเกียจพิษร้ายแรงของเขาว่าเป็นของบกพร่องด้อยคุณภาพ?
ยังรู้อีกว่าข้างในมีสิ่งใด
ที่น่าขนพองสยองเกล้าที่สุดคือ เสียงในใจของเด็กนี่ สามารถแทรกซึมเข้าสู่สมองของเขาได้!
สมองของซูจิ้นดับวูบ
ซูเย่าเย่าบนเตียง ดั่งนักเดินทางที่กระหายในทะเลทรายสามวันสามคืน ได้เห็นโคล่าเย็นเยียบแก้วหนึ่ง
เงยคอ เทเหล้าเฉียนฉ่างส่านพิษแก้วนั้น เข้าปากกรวดเดียว!
“กลุบ! กลุบ!”
ภายในตำหนักเจาหยางอันเงียบสงัด เสียงกลืนดังขึ้น
ซูเย่าเย่าดื่มได้อย่างองอาจ อย่างเฉียบขาดเด็ดเดี่ยว
เหล้าพิษร้ายแรงระดับสุดยอดที่พอจะคร่าชีวิตช้างได้เต็มแก้ว ถูกนางกรอกลงท้องจนหมดสิ้น
ดื่มหมดแล้ว ยังทำปากจิ๊จ๊ะด้วยความเสียดายยิ่ง
นางแลบลิ้นเล็กสีชมพูนุ่ม แตะหยาดพิษสีดำที่หลงเหลืออยู่บนมุมปาก
“รสชาติจืดไปหน่อย เหมือนชาสมุนไพรจีนหมดอายุที่เจือน้ำ ไม่โลดโผนพอใจ”
ซูเย่าเย่าใช้แขนเสื้อเช็ดปากเปะปะ แล้วลูบท้องน้อยอย่างปล่อยอารมณ์
“เอ่อก”
เสียงอิ่มที่ดังกังวานยาวนาน
ฟองอากาศเล็กๆ สีดำมีกลิ่นหวานคาวจางๆ พวยพุ่งออกจากปากของซูเย่าเย่า ลอยกลางอากาศ แตก “ปัง”
ซูจิ้นก็ใกล้จะแตกสลายเช่นกัน
เขาเหมือนรูปสลักหิน ยกกริชอาบยาพิษค้างแข็งทื่อ
นี่มันเฉียนฉ่างส่าน!
ยาพิษที่ราชสำนักแคว้นตะวันตกใช้ประหารขุนนางทรยศ!
เพียงหยดเดียวก็ทะลวงไส้เน่าเปื่อย เลือดไหลจากทวารทั้งเจ็ด ร่ำร้องโหยหวนตายในความเจ็บปวดไม่รู้สิ้นสุด
เด็กเถื่อนนี่ดื่มเหมือนน้ำชาเพียงอึกเดียว???!
นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!
ในหล้าโลกนี้ไม่มีผู้ใดต้านทานฤทธิ์ของเฉียนฉ่างส่านได้!
ซูจิ้นกำกริชแน่น สะกดกลั้นความตื่นตะลึงเกินจริงในใจ