แสงเรืองสีชมพูบาร์บี้หม่นมืด ราวกับไวรัสที่มีชีวิต
ไหลซ่านไปตามข้อมือของซูจิ้น แผ่ขยายไปทั่วร่างของเขาด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง
เพียงชั่วเวลาไม่นาน ชุดอำพรางยามราตรีสีดำสนิทของซูจิ้นก็ไร้ประโยชน์
ทั้งร่าง ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า กลายเป็นโคมไฟรูปคนสีชมพูสว่างจ้าขนาดมหึมา!
แสงสีชมพูส่องสว่างเจิดจ้ายิ่ง สาดแสงไปทั่วทุกซอกมุมตำหนักเจาหยาง
สมบัติทองคำและอัญมณีที่กองพะเนินอยู่บนเตียงขั้นบันได ล้วนถูกแต่งแต้มด้วยรัศมีสีชมพูอ่อน
เส้นผมสีดำขลับเรียบลื่นของซูจิ้นก็ชี้ตั้งขึ้นทีละเส้น เปล่งแสงสีชมพูแสบตา
หน้ากากยักษ์บนใบหน้า ที่มีเขี้ยวสีเขียวงอกออกมาน่าสะพรึงกลัว
ภายใต้แสงเรืองสีชมพู กลับเผยความน่ารักสดใสอย่างยากจะเอ่ยออกมา
"เจ้าหาที่ตาย!"
ซูจิ้นทั้งอับอายและโกรธแค้นยิ่งนัก ฐานะองค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหยวน ยมทูตมีชีวิตแห่งตำหนักบูรพา จะทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร!
เขายื่นมือออกไป เตรียมจะฟาดฝ่ามือทลายกระโหลกศีรษะของเด็กป่านั่น
แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น
ซูจิ้นก็ตกใจจนลนลาน ขาของเขาไม่เชื่อฟังอีกต่อไป!
ปลายเท้าซ้ายแตะพื้น เท้าขวาลากถอยหลังอย่างนุ่มนวล
ปลายเท้าขวาแตะพื้น เท้าซ้ายลากถอยหลังอย่างนุ่มนวล
ภายในตำหนักบรรทมอันเงียบสงบขององค์หญิงรัชทายาท มือสังหารผู้เลือดเย็นที่สุดแห่งแคว้นต้าหยวนกำลังไหลเลื่อนถอยหลัง
เต้นระบำนอกโลกอย่างนุ่มนวล!
"นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ข้าขา!"
ซูจิ้นไหลเลื่อนพลางคำรามอย่างสิ้นหวัง
เขาอยากเดินไปข้างหน้า บีบคอเด็กน้อยนั่น แต่ว่าร่างกายกลับทำตรงข้าม
ประสานกับแสงเรืองสีชมพูบาร์บี้ที่แสบตา ซูเย่าเย่านั่งอยู่บนเตียง เอามือกุมท้อง หัวเราะจนน้ำตาแทบไหล
[โอ๊ยเชียว น้ำยาเริงระบำคลั่งสมชื่อลือเลื่องเสียจริง!]
[ท่าลีลานอกโลกอันนุ่มนวล ท่าหยุดนิ่งลอยตัวตามจุดมาตรฐาน ไม่เปิดตัวเข้ากลุ่มบุรุษนักร่ายรำนี่น่าเสียดายยิ่ง!]