เมื่อครู่นี้เอง ที่ประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัยจิงไห่ ยามค่ำคืนเพิ่งมาเยือน
ตอนนี้โจวฮ่าวกำลังขี่รถคู่ใจยาหตี๋ เอ็กซ์ไฟฟ์ ตระเวนหาเหยื่อรายต่อไป
แน่นอนว่าระหว่างหาเหยื่อ มือถือของเขาก็ยังคงตอบข้อความที่เด้งเข้ามาไม่หยุด
ถ้ามีใครยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ คงจะสังเกตได้ว่าข้อความที่โจวฮ่าวส่งตอบทุกคนมีรูปแบบเหมือนกันหมด
นั่นก็คือขอเงิน!
“โจวฮ่าว เมื่อไหร่จะคืนเงิน?”
“พี่ฮ่าว เงิน 500 หยวนค้างมา 3 เดือนแล้ว ตกลงจะคืนไหม?”
“แซ่โจว ถ้ายังไม่คืนเงิน ฉันจะไปฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาแล้วนะ อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักสำนึก!”
คนที่ทวงเงินมีทั้งผู้ชายผู้หญิง ทั้งคนร้อนใจ ทั้งคนด่า บ้างก็อ้อนวอน บ้างก็ข่มขู่
แต่โจวฮ่าวก็ตอบทุกคนเหมือนกันหมด
เขาจะคืนแน่นอน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ขอผัดไปก่อน ค่อย ๆ คืน มีแผนจะคืนอยู่แล้ว
ไม่ใช่ไม่คืน แค่ตอนนี้ยังไม่มีเงินคืน
หลังตอบเจ้าหนี้คนสุดท้าย โจวฮ่าวก็ยัดมือถือใส่กระเป๋า จุดบุหรี่แล้วสูดเข้าไปลึก ๆ
“ไอ้พวกโง่เอ๊ย ไม่ลองสืบดูบ้างว่าฉันเป็นใคร”
“อยากให้ฉันคืนเงินเหรอ? ฉันนี่แหละราชาหนี้ชาติหน้าโน่นค่อยหวังให้คืน!”
“พูดถึงแล้ว ก็น่าจะหาเอไอหุ่นยนต์มาทำงานแทนฉันสักตัว จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกับพวกนี้ทุกวัน”
ขณะที่โจวฮ่าวกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู
“ไอ้กระจอก ฉันได้ยินมาว่าจากประตูทิศตะวันตกไปเขตมหาวิทยาลัยฝั่งตะวันตกต้องเดินเกือบ 1 กิโลใช่ไหม? ขอขี่รถไฟฟ้าหน่อย”
ในเวลาเดียวกัน แสงจากไฟถนนที่ส่องอยู่บนตัวโจวฮ่าวก็มืดลงกะทันหัน