หวังป้าเทียนไม่ได้พาโจวฮ่าวมาด้วย เหตุผลง่ายมาก
ในเมื่อโจวฮ่าวให้เขายืมรถ ช่วงนี้รถย่าเตี๋ยเอ็กซ์ไฟว์คันนี้ก็เป็นของหวังป้าเทียนแล้ว
ในเมื่อมันเป็นของหวังป้าเทียน เขาก็ย่อมอยากใช้ยังไงก็ใช้ได้
ตอนแรกโจวฮ่าวยังไม่อยากให้เขานั่งซ้อนท้าย แล้วเขาจะอยากพาโจวฮ่าวไปด้วยหรือไง?
ไม่นานนัก หวังป้าเทียนก็ขี่รถเสียงเอี๊ยดอ๊าดมาถึงหอพักชายเขตตะวันตก
ตอนนี้เลยห้าทุ่มมาแล้ว ซุ้มต้อนรับนักศึกษาใหม่ส่วนใหญ่เก็บกลับไปหมด เหลือเพียงโต๊ะโดดเดี่ยวตัวหนึ่งตั้งอยู่หน้าหอพัก
คนที่นั่งประจำโต๊ะต้อนรับนักศึกษาใหม่ก็เหลืออยู่แค่คนเดียว
เห็นดังนั้น หวังป้าเทียนก็กระโดดลงจากรถ เข็นรถย่าเตี๋ยเอ็กซ์ไฟว์ไปพิงกำแพง แล้วก้าวฉับ ๆ ไปที่โต๊ะ
เพียะ!
ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะ
“ใครวะ! ใครแม่ง...”
โหวเจี๋ย เจ้าหน้าที่ดูแลหอพัก ขยี้ตา กำลังจะด่าออกไป แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น
เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือชายร่างกำยำ
ปีนี้โหวเจี๋ยเรียนอยู่ปีสาม ทำงานดูแลหอพักมาสองปีแล้ว เจอนักศึกษาใหม่มาสารพัดแบบ
ทั้งสูงเมตรแปด เมตรเก้า ทั้งนักกีฬา ทั้งคนฝึกศิลปะการต่อสู้
แต่คนตรงหน้านี่ไม่ใช่แค่เรื่องตัวใหญ่หรือไม่ใหญ่แล้ว
แขนนั่น ไหล่นั่น เอวคอดนั่น ดูยังไงก็เหมือนหมีที่ยืนสองขาได้และพูดได้ชัด ๆ
“เอ่อ... นายเป็นนักศึกษาใหม่เหรอ?”
“อืม”
หวังป้าเทียนล้วงจดหมายตอบรับจากกระเป๋า แล้ววางป้าบลงบนโต๊ะ
“มารายงานตัว”
โหวเจี๋ยก้มลงดู
สาขาวรรณกรรมสื่อใหม่ออนไลน์
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหวังป้าเทียนอีกครั้ง