สีหน้าของสำฟิงชิงเผยรอยยิ้มขมขื่น
“ท่านลู่พูดจาตรงไปตรงมา เช่นนั้นข้าก็จะไม่อ้อมค้อมแล้ว”
“หากเสิ่นอวี้โหลวยังเหลือความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง ขอท่านลู่โปรดเมตตาผ่อนผันกฎเกณฑ์ ไว้ชีวิตเขาสักครั้ง”
ลู่หยวนประหลาดใจเล็กน้อย เหตุใดจู่ ๆ ถึงมีคนออกหน้าขอความเมตตาให้เขาขึ้นมา?
เสิ่นอวี้โหลวลงมือสังหารคนในตระกูลของตนจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็มีโทษประหาร
สำฟิงชิงเป็นผู้ดูแลจิ้นสิ้วฝาง นางน่าจะเข้าใจหลักการนี้ดี
“เจ้ามีสัมพันธ์กับตระกูลเสิ่นหรือ?”
“เสิ่นหวยซานเคยมีบุญคุณต่อข้า”
“ค่อยว่ากันตามสถานการณ์”
ลู่หยวนไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ
เสิ่นอวี้โหลวถูกปีศาจล่อลวงจนจิตใจสับสน นับเป็นภัยแฝงใหญ่หลวง!
หากเกิดแทงข้างหลังเขาขึ้นมาในช่วงเวลาสำคัญ เช่นนั้นก็จบเห่กันพอดี
ดังนั้น ทันทีที่เข้าไปในจวนกระบี่ หากพบสิ่งใดผิดปกติเพียงเล็กน้อย เขาจะสังหารอีกฝ่ายโดยไม่ลังเล
สำฟิงชิงพยักหน้า ค้อมกายคำนับลึก “ขอบคุณท่านลู่”
ลู่หยวนรับแผ่นคำยี่ห้อหมึกมาแขวนไว้ที่เอว ไอหมึกรอบกายพลันสลายไป แม้แต่อากาศก็สดชื่นขึ้นหลายส่วน
ทั้งสามคนเดินผ่านลานหน้าและเรือนกลางของตระกูลเสิ่น มุ่งหน้าไปยังจวนกระบี่
ระหว่างทางมีวิญญาณหมึกปรากฏขึ้นไม่ขาด ล่องลอยวนเวียนอยู่รอบกายพวกเขาอย่างไร้สุ้มเสียง
แต่ตราบใดที่แผ่นคำยี่ห้อหมึกยังอยู่ วิญญาณหมึกเหล่านั้นก็ราวกับตาบอด มองพวกเขาไม่เห็นแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงจวนกระบี่
ใต้แสงจันทร์ กระเบื้องดำและชายคาโค้งงอน ประตูใหญ่เปิดอ้า มีภาพวาดโบราณแขวนอยู่กลางผนังห้องโถง
ม้วนภาพยาวราวสามฉื่อ เป็นภาพบนผืนแพร ขอบภาพเหลืองกรอบและม้วนงอ เห็นได้ชัดว่าเก่าแก่มากแล้ว