ฉลองพระองค์สีเขียวอ่อนพลิ้วไหวใต้แสงจันทร์ นางใช้ล้างหมึกทอดมองลู่หยวนด้วยดวงตางาม แฝงความสงบนิ่งเหนือกว่าผู้อื่น
“ข้าคือนางใช้ล้างหมึกใต้บัญชานางภูษาพิมพ์ภาพ หากพวกเจ้ายังกล้ากำเริบ วันนี้ต้องตายกันหมดแน่!”
ใบหน้าลู่หยวนเหี้ยมเกรียม จิตสังหารในดวงตาพวยพุ่งออกมา
“กล้าช่วยคนจากเงื้อมมือข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าเองก็ต้องตาย!”
สิ้นเสียง หนามผลึกยาวสามฉื่อก็ก่อตัวขึ้นในมือเขา
ปลายแหลมวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ พุ่งเข้าใส่นางใช้ล้างหมึกในเงามืดอย่างรวดเร็ว
แสงผลึกฉีกอากาศ
ดวงตานางใช้ล้างหมึกฉายแววโกรธเกรี้ยว พลังหมึกดำรอบกายพลุ่งพล่าน วิญญาณหมึกนับไม่ถ้วนผุดขึ้นกลางอากาศ พุ่งเข้าชนหนามผลึกทีละตัวอย่างรวดเร็ว
วิญญาณหมึกตัวแรกถูกหนามผลึกแทงทะลุ ระเบิดออกในพริบตา
ตัวที่สอง ระเบิดออก
ตัวที่สาม ระเบิดออก
ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า ตัวที่หก...
ระเบิดออกทั้งหมด!
ไร้สิ่งใดต้านทาน ไร้สิ่งใดไม่แตกสลาย!
หนามผลึกแทงทะลุวิญญาณหมึกหลายสิบตัวติดต่อกัน ก่อนจะทะลุสะบักของนางใช้ล้างหมึก กระแทกไหล่ข้างหนึ่งของนางจนแหลกเป็นผุยผง
แววตาลู่หยวนเย็นเยียบ ยกมือขึ้นอีกครั้ง หนามผลึกเล่มหนึ่งก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
แสงเย็นวาบหนึ่งปรากฏขึ้น เสิ่นอวี้โหลวยังไม่ทันได้ตอบสนอง กลางหว่างคิ้วก็มีรูเลือดเพิ่มขึ้นมา
บนใบหน้าเขายังมีร่องรอยโล่งใจที่นางใช้ล้างหมึกช่วยชีวิตไว้ ทว่าประกายชีวิตในดวงตากลับมอดดับไปแล้ว
ภายในจวนกระบี่เงียบงันสนิท
นางใช้ล้างหมึกยืนนิ่ง มองศพของเสิ่นอวี้โหลว ดวงตางามเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เจ้ากล้า...”
เสียงกรีดร้องแหลมเสียดหูดังออกจากปากนาง
ท่าทีสงบนิ่งเย่อหยิ่งเมื่อครู่หายไปสิ้น เหลือเพียงความแค้นฝังลึกถึงกระดูก
“เจ้ากล้าสังหารคุณชายเชิน!”