อำเภอหลินชวน สำนักงานกิ่งแห่งสำนักปราบมาร
ระหว่างที่ลู่หยวนกำลังไล่ล่ามนุษย์ปีศาจ ซูติ้งอานก็ถือตราประจำตำแหน่งและป้ายสัญญาณเดินทางมาถึงก่อน บัดนี้กำลังนำอำมาตย์หวังเหวินเต๋อกับบรรดาขุนนางจากที่ว่าการอำเภอมารอต้อนรับอยู่หน้าประตู
หวังเหวินเต๋อยืดคอมองไปยังหัวมุมถนน พลางลอบคาดเดาอยู่ในใจ
เจ้าเหิงซึ่งเคยประจำการอยู่ที่อำเภอหลินชวนนั้น นับเป็นยอดฝีมือในหมู่นายกองปราบมาร คนเดียวก็สามารถประจำการดูแลทั้งอำเภอได้
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เกิดเหตุปีศาจจากตระกูลเสิ่นอาละวาด มีปีศาจจำนวนมาก เจ้าเหิงจึงจำต้องไปขอกำลังสนับสนุนจากชิงโจว
ในเมื่อสำนักปราบมารระดับจวงส่งท่านลู่ผู้นี้มารับตำแหน่งแทนเจ้าเหิงได้ ดูท่าคนผู้นี้คงเป็นยอดฝีมือผู้มีชื่อเสียงมานานอย่างแน่นอน
ทว่าเมื่อร่างในชุดแพรสีดำสนิทปักลายสายฟ้าเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของหวังเหวินเต๋อก็แปรเปลี่ยนไปทันที
ชายหนุ่มเบื้องหน้ามีใบหน้าหล่อเหลาราวหยก บุคลิกเย็นชา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูเหมือนคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย
“นี่...ท่านซู หรือว่าท่านผู้นี้จะเป็นนายกองคนใหม่?”
ความคาดหวังในดวงตาของหวังเหวินเต๋อพลันพังทลายลงไปกว่าครึ่ง หลังที่โค้งงอเล็กน้อยพลันยืดตรงขึ้น แววตาฉายความเคลือบแคลงสงสัย
“ข้าน้อยหวังเหวินเต๋อ อำมาตย์แห่งอำเภอหลินชวน ขอคารวะท่านนายกอง”
“ขออภัยที่ข้าน้อยต้องถามสักข้อ เหตุใดเจ้าเหิงนายกองผู้เคยประจำการอยู่ที่นี่จึงไม่อยู่? เหตุใดจึงไม่เห็นเขากลับมาพร้อมท่าน?”
ในสายตาของเขา ชายหนุ่มผิวพรรณบอบบางเช่นนี้ ส่วนใหญ่คงเป็นคนที่ตระกูลใดส่งมาแย่งชิงผลงานความดีความชอบ เมื่อพบปีศาจเข้าจริง ๆ ก็คงวิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าใคร จะเทียบกับเจ้าเหิงที่ไว้ใจได้ได้อย่างไร