หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง โจวซื่ออันก็ถอนหายใจ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
「ใต้เท้าลู่มีสายตาเฉียบคมดุจคบเพลิง ข้าน้อยคงไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังแล้ว」
「เมื่อวาน หลังจากศิษย์อารามเสวียนชิงกลับไป เมิ่งหวยเสวียนทราบข่าวการตายของเมิ่งโส่วจิ้ง จึงมาที่สำนักงานกิ่งซั่วหยางด้วยตนเอง」
「มาหาข้าหรือ?」ลู่หยวนเลิกคิ้วเล็กน้อย
「ใช่แล้ว เจ้าสำนักเมิ่งยังรักษากฎเกณฑ์ ไม่ได้บุกเข้ามาในสำนักงานกิ่ง ทั้งไม่ได้ลงมือกับคนข้างล่าง เพียงยืนอยู่หน้าประตูสำนักงานกิ่ง แล้วให้เวรยามองครักษ์ปราบมารถ่ายทอดคำพูดว่า ต้องการให้ข้าน้อยออกไปพบ」
โจวซื่ออันยิ้มขื่น 「หลังจากข้าน้อยออกไป เขากล่าวว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีที่อารามเสวียนชิงกับสำนักงานกิ่งซั่วหยางมีต่อกันมาโดยตลอด ขอถามเพียงเรื่องเดียวว่าใครเป็นคนสังหารหลานชายของเขา」
「ข้าน้อยไม่ได้ปิดบัง」
โจวซื่ออันเงยหน้าขึ้น สายตาเปิดเผยตรงไปตรงมา 「เมิ่งโส่วจิ้งเป็นฝ่ายฝ่าด่านปิดล้อมก่อน ทั้งยังลงมือกับเจ้าหน้าที่ทางการภายหลัง สมควรตายตามกฎหมายต้าเฉียน」
「คำสั่งสังหารเขาออกโดยใต้เท้าลู่ ผู้ครองตราปราบมารรอบหกสิบปี ทั้งมีหลักฐานตามกฎหมายและไม่มีสิ่งใดผิดทำนองคลองธรรม」
「ข้าน้อยบอกเขาว่า หากเห็นว่าการจัดการไม่เป็นธรรม ก็ร้องเรียนต่อสำนักปราบมารระดับจวงได้ สำนักงานกิ่งจะไม่ใช้อำนาจข่มเหงผู้ใดเด็ดขาด」
ลู่หยวนรับคำในลำคอแล้วถามว่า 「แล้วอย่างไรต่อ?」
โจวซื่ออันส่ายหน้า 「เขาไม่ยอมรับ」
「ในแง่กฎหมาย เขายอมรับว่าหลานชายกระทำความผิดถึงตาย สำนักปราบมารจึงประหารตามกฎหมาย เขาไม่มีข้อโต้แย้ง」
「แต่ในแง่ความรู้สึก เขากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง」