ลู่หยวนผลักประตูใหญ่ แล้วเดินตรงเข้าไปในลานเรือน
แววตาของเขาสั่นไหว ทอประกายสีทองท่ามกลางรัตติกาล เจตจำนงแห่งการต่อสู้พลุ่งพล่านขึ้นในใจ
พลังวิญญาณลึกล้ำดั่งหุบเหวและมหาสมุทรถูกบีบอัดอย่างรวดเร็วภายในเส้นลมปราณ ก่อนควบแน่นเป็นผลึกวิญญาณใสกระจ่าง เก็บซ่อนกลิ่นอายทั้งหมดไว้ภายใน ไม่รั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย
การเดินทางครั้งนี้ของลู่หยวนมีจุดประสงค์เพื่อสังหารปีศาจ
ในสายตาของเขา พลังปีศาจในคฤหาสน์ตระกูลเฉินพวยพุ่งขึ้นฟ้า มีปีศาจอยู่ไม่น้อยกว่าเจ็ดสิบถึงแปดสิบตน
หากปีศาจข้างในถูกกลิ่นอายของเขาข่มขวัญจนหนีไปก่อน เช่นนั้นการเดินทางครั้งนี้คงขาดทุนยับ
ระหว่างทางมา เขาพบซูติ้งอานที่กำลังล่าถอย จากคำบอกเล่าของอีกฝ่าย ปีศาจส่วนใหญ่ข้างในล้วนมีกลิ่นอายอยู่ในขั้นเริ่มต้น
เมื่อต้องเผชิญกับกำลังพลเช่นนี้ อู๋โช่วซินซึ่งเป็นองครักษ์ปราบมารเพียงคนเดียวย่อมต้านไว้ได้ไม่นาน
แต่สำหรับลู่หยวนแล้ว เรื่องนี้ไม่นับเป็นอะไรเลย
แม้เขาจะไม่รู้แผนการของปีศาจเลือด กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปีศาจเลือดตนนั้นซ่อนตัวอยู่ที่ใด
แต่ก็ไม่เป็นไร เขามาที่นี่เพียงเพื่อสังหารปีศาจเท่านั้น
ตูม—
กำแพงลานเรือนระเบิดออกอย่างสนั่นหวั่นไหว เศษอิฐปลิวกระเด็น เงาร่างหนึ่งก้าวเข้าสู่ลานเรือนท่ามกลางฝุ่นควัน
เหล่าทาสเลือดพากันหันมามอง ลูกตาสีเทาขาวจับจ้องเงาร่างนั้น แม้แต่การโจมตีอู๋โช่วซินก็ยังชะงักช้าลงไปหลายส่วน
เฉินเหลียนซานสะดุ้งตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง
เมื่อเห็นเงาร่างนั้นค่อย ๆ เดินออกมาจากฝุ่นควัน รูม่านตาสีแดงเลือดของเขาก็หดวูบลงทันที