เมื่อเหล่าทาสเลือดได้ยินดังนั้น ความหวาดกลัวในดวงตาก็จางหายไปกว่าครึ่งทันที
“ใช่แล้ว! ประมุขตระกูลเฉินพูดมีเหตุผล!”
“อย่ากลัว เขามีคนน้อยกว่าพวกเรา ที่ทำแบบนี้ก็ต้องคิดใช้วิธีข่มขู่ให้พวกเราถอยแน่!”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าเดาว่าพลังวิญญาณของเขาใกล้จะหมดแล้ว”
“บุกเข้าไป! อย่าให้เขามีโอกาสได้พักหายใจ!”
ภายในลานบ้าน ทาสเลือดตนหนึ่งคำราม ดวงตาจับจ้องลู่หยวนตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ มันถึงกับเห็นมุมปากของลู่หยวนยกขึ้นเล็กน้อย
คนผู้นั้นกำลังยิ้ม?
เป็นไปได้อย่างไร?
ทว่ายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน เหล่าทาสเลือดรอบด้านก็กรูกันเข้ามา พุ่งโจมตีลู่หยวน
เมื่อเห็นภาพนี้ อู๋โช่วซินก็ร้อนใจดั่งไฟเผา
แม้ลู่หยวนจะลงมือดูเรียบง่ายไม่ใส่ใจ แต่หนามผลึกแต่ละแท่งล้วนเกิดจากการอัดพลังวิญญาณมหาศาล
เพียงขั้นตอนนี้ก็สิ้นเปลืองพลังอย่างยิ่งแล้ว
หากคำนวณจากพลังวิญญาณทั้งหมดของตน หนามผลึกสองแท่งเมื่อครู่ อย่างน้อยก็ต้องใช้พลังวิญญาณถึงสามส่วนในสิบ
ส่วนลู่หยวนเพิ่งเข้าสู่ขั้นเริ่มต้น พลังวิญญาณทั้งหมดของเขาย่อมมีไม่เท่าตน คิดดูแล้วการสิ้นเปลืองครั้งนี้คงยิ่งมากกว่า!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ อู๋โช่วซินก็ฝืนยืนตัวตรง ตั้งใจจะเข้าไปช่วย
ทว่าไม่คาดว่าลู่หยวนจะส่ายหน้าให้เขา ความหมายชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เข้ามายุ่ง
อู๋โช่วซินชะงัก มองใบหน้าเย็นชานั้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเอาความมั่นใจมาจากที่ใด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่ง
เขาปักดาบยาวลงกับพื้น ทว่าความกังวลระหว่างคิ้วกลับปิดไม่มิด
ภายในลานบ้าน ทาสเลือดหลายตนที่อยู่แถวหน้าบุกมาถึงเบื้องหน้าลู่หยวนแล้ว