ลู่หยวนกระทืบเท้าลงพื้น พุ่งไล่ตามไปดุจลูกศรหลุดจากสายธนู เพียงก้าวเดียวก็มาถึงด้านหลังผีจองน้ำตัวหัวหน้า
เขายื่นมือออกไป นิ้วทั้งห้าราวตะขอ คว้าหมับที่ต้นคอของอีกฝ่าย
“กรี๊ด—”
ผีจองน้ำตัวหัวหน้าร้องโหยหวน แขนขาทั้งสี่ดิ้นสะเปะสะปะ แต่ไม่อาจหลุดพ้นได้เลย
ขนดำเปียกชื้นทั่วร่างแนบลู่ไปกับตัว เส้นเลือดบนศีรษะปูดโปน ดวงตาสีเหลืองหม่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไว้ชีวิต! ไว้ชีวิต!”
ผีจองน้ำพูดภาษามนุษย์ เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเรียงแน่นเต็มปาก
ปีศาจที่เปิดปัญญาแล้วพูดภาษามนุษย์ได้ ก็หาใช่เรื่องแปลกไม่
“ตอนนี้รู้จักขอชีวิตแล้วหรือ ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?” ลู่หยวนหัวเราะเย็นชา
“เป็นปีศาจเลือด! ปีศาจเลือดสั่งให้ข้าทำ! ท่านโปรดไว้ชีวิต!” ผีจองน้ำหดตัวงอ
“ปีศาจเลือด?”
“ใช่ ใช่ ใช่... มันให้พวกเราปล่อยกลิ่นอายออกมาที่ท่าเรือเหนือ เพื่อล่อองครักษ์ปราบมารมาที่นี่ให้หมด”
เสียงของผีจองน้ำเจือความหวาดกลัว
เดิมทีคิดว่าแค่แสดงละครตบตา ใครจะคิดว่ากลับพลาดท่าตกหลุมพรางเสียเอง
คนผู้นี้เป็นใครกันแน่?
ในบรรดาองครักษ์ปราบมารไม่กี่คนของอำเภอชื่อเชีย ไม่มีใครเป็นตัวอันตรายเช่นนี้เลย
ลู่หยวนหรี่ตาลง ดีจริง ปีศาจก็รู้จักใช้กลลวงล่อเสือออกจากถ้ำ แสดงว่าเปิดปัญญาแล้วจริง ๆ
“ปีศาจเลือดอยู่ที่ไหน?”
“มันซ่อนตัวอยู่ที่ตระกูลเฉิน ถนนตะวันออก”
“เหตุใดจึงล่อคนจากสำนักปราบมารมา?”
ผีจองน้ำกลอกตา หดคอพูดว่า “หากท่านยอมไว้ชีวิตข้า ปีศาจน้อยผู้นี้จะบอกทุกสิ่งที่รู้ ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย”
“เจ้าถึงกับรู้จักใช้สำนวนด้วยหรือ?”
ลู่หยวนหัวเราะเย็นชา หนามผลึกเล่มหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ ทะลุศีรษะผีจองน้ำในพริบตา
【สังหารผีจองน้ำขั้นเริ่มต้น ได้รับแถบคำศัพท์สีเขียว [มองพิณวิญญาณ]】
“เกิดเป็นปีศาจก็จงมีสำนึกของปีศาจเสียบ้าง คิดจะต่อรองเหมือนมนุษย์ เจ้ามีคุณสมบัติหรือ?”