อู๋โช่วซินยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ชั่วขณะ
เขาอ้าปาก คิดจะถามว่าเหตุใด
เขาได้แต่มองลู่หยวนเดินเข้าไปหาเฉินเหลียนซาน แล้วมองลู่หยวนสังหารอีกฝ่ายต่อหน้าต่อตา
เขาคิดว่าลู่หยวนคงจะถามอะไรสักอย่าง เช่น ร่องรอยของปีศาจเลือดตนนั้น หรือหญิงสาวแห่งตระกูลเฉินถูกปีศาจเลือดจับตัวไปที่ใด
แต่ลู่หยวนไม่ถามอะไรเลย เพียงแจ้งชื่อและตำแหน่งของตน แล้วลงมือทันที
สังหารเด็ดขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เย็นชา...ถึงขีดสุด
อู๋โช่วซินพลันรู้สึกว่า ตนราวกับได้รู้จักท่านผู้นี้ใหม่อีกครั้ง
ถ้อยคำเหล่านั้นของเฉินเหลียนซาน ทั้งน้ำตาและคำกล่าวโทษ ก็เป็นเพียงอิฐ กระเบื้อง และแสงจันทร์ในลานแห่งนี้
มีอยู่จริง แต่ไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนแปลงสิ่งที่กำลังทำได้
เฉินเหลียนซานน่าสงสารหรือไม่
น่าสงสาร
สมควรถูกฆ่าหรือไม่
สมควร!
สองเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกัน
ต่อให้เขาถูกบังคับ ต่อให้เขาไร้ทางเลือก ต่อให้เขายังคงคิดจะช่วยบุตรสาว
เป็นปีศาจ ก็ควรถูกฆ่า!
“ยังเดินไหวหรือไม่” ลู่หยวนหยุดข้างกายเขา ก้มหน้ามองลงมา
“ไหว” อู๋โช่วซินพยักหน้า ใช้ดาบพาดค้ำยันตัวลุกขึ้น
“ตามข้ามา”
“ท่านจะไปที่ใด”
“ไปฆ่าปีศาจเลือด”
สีหน้าอู๋โช่วซินเปลี่ยนไป เขารีบตามไปทันที
ทั้งสองเดินไปยังลานด้านหลัง ก่อนหยุดลงข้างบ่อน้ำแห้งบ่อหนึ่ง
รอบบ่อรกรุงรัง ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมาระยะหนึ่งแล้ว
อู๋โช่วซินมองไปครู่หนึ่ง แววตาไม่มีความผิดปกติใด ราวกับนี่เป็นเพียงบ่อน้ำแห้งธรรมดาบ่อหนึ่ง
แต่ในสายตาของลู่หยวน ปากบ่อกลับถูกปกคลุมด้วยแสงเลือดอันประหลาดชั้นหนึ่ง