ในสายตาของมัน ลู่หยวนตรงหน้าเป็นเพียงทหารบาดเจ็บที่โชคดีรอดชีวิตออกมาจากส่วนลึกของถ้ำอสูร ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ บังอาจบุกเข้ามาในอาณาเขตของมัน
มันเอียงศีรษะ ดวงตาดำขาวสลับกลับหัวมองสำรวจลู่หยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าซีดขาวยิ่งฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
โชคดีเสียจริง มีเหยื่อไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงส่งตัวมาให้ถึงที่อีกแล้ว
ราชันงูเหลือมเร้นกายแสยะยิ้ม ฟันขาวเหงือกแดงเรียงเป็นระเบียบจนน่าขนลุก มุมปากฉีกกว้างไปจนถึงโคนหู เสียงแหบพร่าดังก้องแผ่วเบา:
“เข้ามา!”
เสียงนั้นทะลุผ่านกระแสน้ำ พุ่งตรงเข้าสู่ทะเลจิต
ภายในเสียงแฝงแรงกระแทกต่อดวงจิตวิญญาณ หากผู้บำเพ็ญทั่วไปถูกเสียงนี้โจมตีเข้าเต็ม ๆ ทะเลจิตจะปั่นป่วนจนเลอะเลือน สติสัมปชัญญะดับสูญ ก่อนเดินเข้าหามันราวกับหุ่นเชิด
ทว่าภายใต้การผ่ามองลวงตา อำนาจล่อลวงของเสียงปีศาจสะกดจิตย่อมไร้ที่ซ่อน
ลู่หยวนใช้ญาณจับตำแหน่งของราชันงูเหลือมเร้นกาย เปลือกตาก็ไม่กระดิก ก่อนยกมือซัดหมัดเข้าใส่โดยตรง
คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าระเบิดออกอย่างเกรี้ยวกราด สะเทือนกระดูกที่ก้นทะเลสาบจนกระเด็นกระจายไปทั่ว
ราชันงูเหลือมเร้นกายถูกหมัดนี้ซัดจนสันจมูกหัก เบ้าตาแตก ฟันแหลมหลายซี่กระเด็นออกจากมุมปากปนกับโลหิตปีศาจสีเขียวคล้ำ หมุนคว้างลอยห่างออกไปในน้ำ
พลังบุกเบิกฟ้าที่ห่อหุ้มกำลังหมัดทะลวงผ่านเนื้อหนัง แทรกซึมลึกเข้าไปในกะโหลก สั่นสะเทือนทะเลจิตของมันจนปั่นป่วน
เสียงคร่ำครวญที่ราชันงูเหลือมเร้นกายเค้นออกมาจากปาก มันไม่เคยถูกใครต่อยจนใบหน้าครึ่งหนึ่งแหลกยับ และไม่เคยสัมผัสความตายที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจเช่นนี้มาก่อน
มันสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่ง เกล็ดสีเขียวคล้ำกระเพื่อมไหวในน้ำ พยายามหนีสุดชีวิตไปยังส่วนลึกที่สุดของแม่น้ำใต้ดิน