เจียงปู๋เฉินตบมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนหลบฝูงกู่และพุ่งเข้าใส่ศิษย์สำนักหมื่นกู่คนอื่น ๆ
แสงทองแห่งอักขระสัตย์ระเบิดกลางฝูงชน เหล่าศิษย์สำนักหมื่นกู่และสาวกลัทธิเซียนอมตะซึ่งมีพลังบำเพ็ญเพียงขั้นความลึกลับหรือขั้นเริ่มต้นต่างล้มลงกับพื้น เสียงคร่ำครวญดังระงม
「เจ้ากล้าดีนัก!!!!」
ชิวปู้หมิงคำรามก้อง ลายกู่ทั่วร่างกะพริบวูบวาบอย่างบ้าคลั่ง
เงาปลิงโลหิตกัดกระดูกสะบัดหางอย่างแรง พิษกู่เหนียวข้นราวแถบผ้าสีดำพุ่งเข้าโถมคลุมเจียงปู๋เฉิน
แม้การโจมตีจะมุ่งเป้าไปที่เจียงปู๋เฉิน แต่หางตาของเขากลับจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของลู่หยวนอยู่ตลอด
เมื่อเห็นร่างลู่หยวนวูบหายไปจากจุดเดิม จิตสังหารพลันผุดขึ้นในใจชิวปู้หมิง
เขารอคอยช่วงเวลานี้อยู่!
เคล็ดวิชาในมือพลันแปรเปลี่ยน มุมปากมีสายโลหิตสีแดงคล้ำเอ่อออกมา
「ฝ่ามือโลหิต—」
พรวด!
ลายกู่ทั่วร่างชิวปู้หมิงพลันแตกระแหง เลือดไหลทะลัก
การโจมตีของฝูงปลิงโลหิตชะงักไปฉับพลัน พวกมันพันเกี่ยวกันกลางอากาศ ก่อนแปรเป็นฝ่ามือเนื้อโลหิตขนาดมหึมาที่ประกอบขึ้นจากกู่จำนวนนับไม่ถ้วน
เนื้อโลหิตกระเพื่อมไหว ไอสีดำพลุ่งพล่านจากกลางฝ่ามือ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าจนชวนให้หายใจไม่ออก
ตำแหน่งของฝ่ามือเนื้อโลหิตนั้น คือจุดที่ลู่หยวนกำลังก้าวลงมาพอดี!
มุมปากชิวปู้หมิงมีสายโลหิตเอ่อซึม ร่างทั้งร่างแก่ชราลงในพริบตา ราวกับชราขึ้นมากกว่าสิบปี
กระบวนท่านี้สูบโลหิตแก่นแท้ของเขาไปกว่าครึ่ง แต่เขาไม่ใส่ใจ
ขอเพียงสังหารลู่หยวนได้ ทุกอย่างย่อมคุ้มค่า!
ชิวปู้หมิงจ้องลู่หยวนที่กำลังจะร่วงลงสู่ฝ่ามือเนื้อโลหิตด้วยดวงตาแทบถลน ความคาดหวังในใจพวยพุ่งขึ้น
ทว่าร่างลู่หยวนกลับหยุดกึก เผชิญหน้ากับฝ่ามือเนื้อโลหิตที่โถมคลุมลงมาราวฟ้าดินถล่ม เขายังคงไร้สีหน้า แสงผลึกรอบกายพลันเจิดจ้าขึ้นอย่างฉับพลัน