เสียงร้องไห้คร่ำครวญปานใจจะขาดของหญิงคนหนึ่งดังมาจากนอกสำนักงานกิ่ง
เสียงเจ้าพนักงานหลายคนปะปนอยู่ในนั้น คล้ายกำลังขัดขวางนาง แต่เห็นได้ชัดว่าขวางไม่อยู่
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลานพุ่งเข้ามา สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีครามที่ซักจนซีดขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาบวมแดง
ท้องนูนขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังตั้งครรภ์
เจ้าพนักงานสองคนตามหลังนางเข้ามา มองลู่หยวนอย่างทำอะไรไม่ถูก คนหนึ่งพูดตะกุกตะกักว่า “ทะ...ท่านลู่ หญิงผู้นี้ดึงดันจะบุกเข้ามา พวกข้าน้อยขวางไม่อยู่...”
ชุยหลานก้าวข้ามธรณีประตู ก่อนทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“ใต้เท้า! ขอร้องท่านช่วยสามีข้าด้วย! ขอร้องท่านเถิด!”
ลู่หยวนมองท้องของนาง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ซูติ้งอานรีบเข้าไปประคองนาง “พี่สาว ลุกขึ้นก่อนเถิด มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน พื้นเย็นนัก ท่านยังตั้งครรภ์อยู่ด้วย...”
ชุยหลานดึงดันไม่ยอมลุก น้ำตาหยดเผาะลงมาไม่ขาดสาย
“ใต้เท้า เดิมทีข้าเป็นแม่ม่าย สามีคนก่อนตายไปสามปีแล้ว ไม่มีใครยอมรับข้าเป็นภรรยา”
“แต่เขาไม่รังเกียจข้า รับข้าเข้าบ้านมาเป็นภรรยา เด็กในท้องข้าคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เป็นลูกที่เขาเฝ้ารอมานานหลายปี...”
“ข้ารู้ว่าสิ่งนั้นไม่ใช่พวกที่รับมือได้ง่าย ใต้เท้า ขอร้องท่านเถิด ข้ามีสามีเพียงคนเดียว หากเขาเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว...”