เฉินหว่านเอ๋อร์มีสีหน้าสิ้นหวัง ร่างบอบบางสั่นเทาไม่หยุด นางหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว
พลันเห็นคนกระดาษแถวหนึ่งใต้เวทีละครระเบิดออกในพริบตา เศษกระดาษปลิวว่อน
ใต้แสงจันทร์ เงาร่างในชุดดำทะยานขึ้นสู่เวที เสื้อผ้าพลิ้วสะบัด ดวงตาเปล่งประกายสีทองจาง ๆ
รูม่านตาของเฉินหว่านเอ๋อร์เบิกกว้างขึ้นทันที เสียงลมหวีดหวิวข้างหู
นางมองร่างนั้นพุ่งเข้าสังหารอย่างตะลึงงัน อีกฝ่ายยกมือขึ้นก็คว้าคอของนักแสดงหญิงไว้ได้
ร่างนักแสดงหญิงแข็งทื่อ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยสีสันบิดเบี้ยวอย่างยิ่งด้วยความเจ็บปวด
แสงสีทองวูบไหวในดวงตาของลู่หยวน เขามองออกทันทีว่าภายในร่างนักแสดงหญิงมีพลังวิญญาณไหลเวียน พลังวิญญาณพุ่งออกจากปลายนิ้ว กลายเป็นเส้นด้ายควบคุมคนกระดาษ
ไม่ใช่อสูร ไม่ใช่มาร ไม่ใช่ผี แต่เป็นมนุษย์!
เส้นเลือดบนหน้าผากของนักแสดงหญิงปูดโปน เขาเค้นเสียงแหบพร่าถามว่า “เจ้าเป็นใคร?”
“คนเฝ้ายามที่มาดูละครเล่า?” ลู่หยวนถามด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
“คนที่เคยดูข้าร้องละครล้วนตายหมดแล้ว เจ้าอยากได้ศพหรือไม่?”
แสงผลึกวูบไหวบนฝ่ามือลู่หยวน “มิน่าเล่าเจ้าถึงเป็นตัวเอกไม่ได้”
หนามผลึกยาวสามฉื่อพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทะลุจากท้ายทอยไปถึงหว่างคิ้วในพริบตา
ร่างนักแสดงหญิงแข็งค้าง รูม่านตาเลื่อนลอย ในดวงตายังคงมีความตะลึงและความไม่ยินยอมค้างอยู่
เมื่อนักแสดงหญิงสิ้นใจ เส้นด้ายพลังวิญญาณก็ขาดสะบั้น คนกระดาษใต้เวทีล้มลงพร้อมกัน กลายเป็นเศษกระดาษเกลื่อนพื้น
ลู่หยวนสะบัดคราบเลือดบนตัว แล้วหันไปมองเฉินหว่านเอ๋อร์ที่หดตัวอยู่ตรงมุมเวที
เป็นนางหรือ?
บุตรีตระกูลเฉินแห่งอำเภอชื่อเชีย หญิงสาวที่ปีศาจเลือดหมายตาไว้
แววตาของเฉินหว่านเอ๋อร์ฉายแววประหลาด นางเอ่ยถามว่า “บุญคุณช่วยชีวิตนี้ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไร?”
ลู่หยวนมิได้เปิดโปงนาง เพียงเร่งเสียงต่ำว่า “ไม่ต้องตอบแทนแล้ว ที่นี่ไม่ปลอดภัย รีบไปเสีย”