“เจ้า...เจ้าทำอะไรลงไป?”
ปีศาจเลือดหวาดกลัวแล้ว น้ำเสียงของมันเจือความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก
ลู่หยวนไม่ตอบ เพียงกระตุ้นพลังบุกเบิกฟ้าให้แผ่ไปทั่วสี่แขนขาและกระดูกทั้งร่าง กวาดล้างไปทั่วกายด้วยอำนาจดุจทำลายไม้ผุพัง
ทุกแห่งที่พลังผ่านไป ต้นกำเนิดของปีศาจเลือดก็ละลายสลายไปในพริบตา ราวกับหิมะต้องเปลวเพลิง
เจตจำนงของปีศาจเลือดที่แฝงอยู่ภายในแตกสลายไปดุจฟองสบู่ กลิ่นอายสกปรกโสมมก็ระเหยหายไปราวควัน
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงต้นกำเนิดอันบริสุทธิ์ที่สุด
วิชาเมฆาปฏิภาคไร้พรมแดนโคจร พลังต้นกำเนิดหลั่งจากทั่วร่างเข้าสู่เส้นลมปราณ ถูกกลืนกิน ดูดซับ และหลอมรวม
ใบหน้าที่ก่อขึ้นจากเลือดบิดเบี้ยวอย่างสิ้นเชิง
มันสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกหลอมทีละน้อย
“ไม่——”
มันส่งเสียงกรีดร้องราวกับใจจะแหลก พยายามหลบหนี ทว่าทะเลเลือดแห่งนี้ได้หลุดพ้นจากการควบคุมของมันไปแล้ว
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่? เหตุใดจึงไม่ถูกกัดกร่อน?”
เสียงของมันสั่นเครือ เผยความหวาดกลัวที่ยากจะปกปิด
ลู่หยวนไม่ตอบ พลังที่ทำลายล้างทุกสิ่งระเบิดออกจากร่างของเขา กวาดไปทั่วทุกทิศ
ทุกแห่งที่พลังผ่านไป ทะเลเลือดที่กำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรงก็สลายเป็นหมอกเลือดผืนใหญ่ในพริบตา
หมอกเลือดลอยขึ้น ก่อนถูกพลังไร้รูปลักษณ์ชักนำ แล้วถูกลู่หยวนดูดกลืนเข้าสู่ร่างดุจวาฬกลืนสมุทร
“ไม่——”
“ต้นกำเนิดของข้า! พลังบำเพ็ญของข้า!”
“ไว้ชีวิตด้วย! ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ไว้ชีวิตข้า——”
ลู่หยวนไร้สีหน้า ยังคงเดินพลังต่อไป
ปีศาจเลือดอ้อนวอนไม่เป็นผล เสียงของมันพลันแหลมสูงบาดหู
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้! พี่ใหญ่ของข้าคือปีศาจศพแห่งเทือกเขาชางอวิ๋น!”