ปีศาจต้นไม้ขั้นลึกลับมีชีวิตมานานกว่าสามร้อยปี สัญชาตญาณรับรู้ถึงภัยอันตรายฝังลึกอยู่ในรากทุกเส้น
ชั่วขณะก่อน มันสัมผัสได้ถึงภัยที่กำลังมาเยือนโดยสัญชาตญาณ
รากใต้เท้าหดกลับลงไปในชั้นดินอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ปีศาจหินตนหนึ่งก็รีบพุ่งเข้ามา ถามอย่างฉงนว่า “เป็นอะไรไป?”
ปีศาจต้นไม้ไม่ตอบ สายตากวาดมองรอบด้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า รากแผ่ขยายไปใต้ดิน ค่อย ๆ ตรวจสอบไปทีละเส้น
ไม่มีอะไร ไม่มีเลย
บนเขาชิงเฟิงไม่มีผู้ใดที่มีขั้นสูงกว่าขั้นลึกลับอยู่แม้แต่คนเดียว
มันเก็บรากกลับมา ก่อนหันไปมองทางสุสานไร้ญาติ คิดว่าภัยเมื่อครู่น่าจะเป็นคลื่นพลังตกค้างจากการต่อสู้ในสุสานไร้ญาติ
แววตาของปีศาจต้นไม้กลับมาสงบนิ่ง มันมีชีวิตมานานเกินไป ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน จนยิ่งกลัวตายขึ้นทุกที ย่อมอดระแวงไปเองไม่ได้
“ไม่มีอะไร”
มันโบกแขนที่แห้งเหี่ยวราวกิ่งไม้ น้ำเสียงกลับมาสุขุมดังเดิม
“ดูท่าข้าจะคิดมากไปเอง บนเขาชิงเฟิงแห่งนี้ ยังไม่มีผู้ใดทำให้ข้าต้องหลีกทาง”
มันเบือนสายตากลับมา ไม่สนใจปีศาจหินตนนั้นอีก
รากพลันพุ่งทะยานขึ้นมา พันรัดเข้าใส่เจ้าเหิงและสำฟิงชิง
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา รูม่านตาของปีศาจต้นไม้ก็หดเล็กลงทันที
เงาร่างในชุดแพรลายอัสนีสีดำสนิทปรากฏขึ้นข้างกายอย่างไร้ปี่มีขลุ่ย หนามผลึกยาวสามฉื่อคมกริบราวหอก จ่อแนบจุดสำคัญกลางแก่นไม้ของมันอย่างแน่นิ่ง
เสียงเย็นชาดังขึ้น แฝงเจตนาสังหารอย่างไม่ปิดบัง
“อยากเห็นว่าใครจะสังหารเจ้าได้ในกระบวนท่าเดียวหรือ? เช่นนั้นก็ดูให้ชัด”