แถบคำศัพท์สีทอง!
ในที่สุดก็ไม่ขาดทุนแล้ว
ลู่หยวนกวาดตามอง 【คำรามสิงโต】 แทบไม่ต่างจากคำรามสิงโต ดูท่าคงเป็นวิชาอิทธิฤทธิ์ประจำเผ่าอสูรสิงโตเนตรครามที่ตกมา
เขาผูกแถบคำศัพท์เข้ากับตน แล้วก้มมองซากอสูรขนาดมหึมาที่อยู่แทบเท้า
แก่นปีศาจของอสูรสิงโตเนตรครามถูกทำลาย ศีรษะพรุนเป็นรู ร่างปีศาจยาวเกือบสิบจั้งล้มจมกองเลือด พลังชีวิตขาดสะบั้นไปแล้วโดยสิ้นเชิง
ลู่หยวนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว การเดินทางคราวนี้ช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน
เพื่อล่าอสูรสิงโตเนตรครามตัวหนึ่ง เขาต้องประมือกับอินมู่จือ ประมุขสำนักหลิงซวีก่อน จากนั้นยังไล่ตามไปถึงส่วนลึกของเขตหวงห้าม รับคำรามสิงโตเข้าเต็ม ๆ จนถูกซัดกระแทกผนังหิน
หากไม่มีคำทอง 【เก้าครั้งลอกคราบ】 เกรงว่าเขาคงฟื้นตัวกลับมาได้ไม่ง่ายนัก
ท้ายที่สุด เพื่อคุณภาพของแถบคำศัพท์ เขาจึงฝืนถ่วงเวลาจนสิงโตปีศาจตัวนี้ทะลวงตราทาส เข้าสู่ขั้นเวหา และปลุกวิชาอิทธิฤทธิ์ประจำเผ่าขึ้นมา รอจนมันเผยไพ่ตายออกมาหมดแล้ว จึงค่อยสังหารมัน
แต่ผลลัพธ์ก็นับว่าดี
เดิมทีหากสังหารมันโดยตรง คงได้เพียงแถบคำศัพท์สีน้ำเงินหนึ่งแถบ
บัดนี้สิงโตปีศาจทะลวงสู่ขั้นเวหา ทั้งยังปลุกวิชาอิทธิฤทธิ์ประจำเผ่าขึ้นมาได้ หลังสังหารจึงได้รับแถบคำศัพท์สีทองโดยตรง
เหน็ดเหนื่อยไปก็ไม่เสียเปล่า
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีไอสีดำสายหนึ่งลอยขึ้นจากซากอสูรสิงโตเนตรคราม
ไอสีดำนั้นบางราวเส้นผม เลื้อยออกมาจากซากร่าง คล้ายอสรพิษที่ซุ่มซ่อนมานานจู่ ๆ ก็พุ่งโจมตีอย่างดุร้าย ตรงเข้าหาใบหน้าของลู่หยวน
แววตาลู่หยวนหดวูบ ภายใต้ 【ผ่ามองลวงตา】 เขามองเห็นตำแหน่งของไอสีดำนั้นตั้งนานแล้ว
รอจังหวะนี้อยู่พอดี!
เขายกมือคว้า พลังวิญญาณพลันทะลักออกจากฝ่ามือ