ตำหนักใหญ่ของสำนักหลิงซวีจัดงานเลี้ยงเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
ฉินกุยเสวียนนำลู่หยวนเข้าที่นั่งด้วยตนเอง กัวเฉียนนั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านข้าง
ชาวิญญาณส่งไอกรุ่น ขนมเจไม่กี่อย่างที่ประณีตงดงามวางอยู่บนโต๊ะ
นอกจากนี้ยังมีอาหารป่าหายากหลายจาน ซึ่งเป็นของขึ้นชื่อเฉพาะเขาหลิงซวี ทั้งหมดปรุงด้วยน้ำพุวิญญาณ รสชาติเรียบง่ายแต่ยังคงความสดอร่อย
ฉินกุยเสวียนยกถ้วยชาขึ้นคารวะ กล่าวถ้อยคำจริงใจ ขอบคุณลู่หยวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่กำจัดภัยจากอสูรสิงโตปีศาจเนตรครามให้สำนักหลิงซวี
แม้จะเจ็บปวดกับการตายของสัตว์วิญญาณพิทักษ์สำนัก แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับเปิดเผยตรงไปตรงมา นับเป็นผู้มีเหตุผลคนหนึ่ง
「ใต้เท้าลู่ ข้าปิดด่านมาหลายปี ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในสำนักมานานแล้ว แต่หาใช่คนไร้เหตุผลไม่」
ฉินกุยเสวียนวางถ้วยชา น้ำเสียงจริงใจ
「สิงโตเนตรมรกตเป็นสัตว์ที่ข้าสยบด้วยมือตนเอง อยู่เคียงข้างกันมานานกว่าร้อยปี จะบอกว่าไม่เจ็บปวดก็คงเป็นเรื่องโกหก」
「แต่เพราะเป็นเช่นนี้ ข้าจึงรู้ดียิ่งกว่าใคร หากมันคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์ ย่อมกลายเป็นภัยใหญ่หลวง」
「ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ข้าใช้ค่ายกลสะกดมันไว้ได้เพียงชั่วคราว ทำให้ไอทมิฬแผ่ขยายช้าลง แต่ไม่อาจกำจัดให้สิ้นซาก」
「หากใต้เท้าลู่ไม่ตัดสินใจลงมืออย่างเด็ดขาด รอจนมันทะลวงตราทาสและก้าวเข้าสู่ขั้นเวหา ผู้ที่จะประสบภัยเป็นคนแรกก็คือคนทั้งสำนักหลิงซวีของข้า」
เขาลุกขึ้น ประสานหมัดคารวะลู่หยวนอย่างนอบน้อมจริงจัง
「ใต้เท้าลู่ลงมือสังหารสิงโตเนตรมรกต ถือว่าขจัดภัยร้ายในใจให้สำนักหลิงซวี บุญคุณครั้งนี้ ข้าจะจดจำไว้」
ลู่หยวนยกมือขึ้นประคองเป็นเชิงรับคารวะ ก่อนถามว่า