ตูม——
ในชั่วขณะอันฉุกละหุก ลู่หยวนถูกกรงเล็บตบจนลอยกระเด็น ร่างพุ่งชนผาหินราวกับกระสุนปืน ระเบิดเป็นหลุมยักษ์กว้างหลายจั้ง
ก้อนหินร่วงกราว ฝังร่างเขาไว้ครึ่งท่อนท่ามกลางเศษหิน
หน้าอกของชุดแพรต่วนสีม่วงแดงถูกกรงเล็บคมฉีกเป็นรอยแยกห้าสาย เผยผิวหนังที่เปล่งประกายสีทองอยู่ด้านใน พร้อมรอยเลือดห้ารอยที่เห็นได้ชัด
แต่ก็เท่านั้น
แม้การโจมตีของอสูรสิงโตขั้นเวหาจะทะลวงการป้องกันของกายวัชระคงกระพันได้ ทว่าทำได้เพียงสร้างแผลบนผิวหนังเท่านั้น
“ฮ่า ๆ ๆ——”
อสูรสิงโตเนตรครามแหงนหน้าหัวเราะลั่นสะเทือนฟ้า เสียงหัวเราะเปี่ยมด้วยคำเยาะเย้ย
“ข้าก็บอกแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นเปลี่ยนกระจ้อยร่อย ไร้แม้แต่วิญญาณ จะเก่งกาจสักเพียงใดกันเชียว?”
“ต่อให้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งเพียงใด ก็ขวางอิทธิฤทธิ์ประจำเผ่าของข้าไม่ได้!”
“เมื่อถูกคำรามสิงโตเข้าไป ต่อให้ญาณวิญญาณของเจ้าไม่ดับสูญ ทะเลจิตก็ยังสับสนมืดมน แล้วจะพูดถึงการต่อสู้ได้อย่างไร!”
มันก้าวเดินด้วยอุ้งเท้าทั้งสี่ มุ่งหน้าไปยังกองเศษหินอย่างเชื่องช้า
ในสายตามัน การต่อสู้ครั้งนี้จบลงแล้ว
คู่ต่อสู้ที่แม้แต่สติยังรวบรวมไว้ได้ยาก ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งเพียงใด ก็เป็นได้แค่เป้านิ่งรอถูกเชือด
ทว่าในกองเศษหิน พลันมีประกายทองเจิดจ้าส่องวาบรอบกายลู่หยวน
【เก้าครั้งลอกคราบ】
สลัดร่างเก่า กำเนิดใหม่อย่างสมบูรณ์
คำทองนี้ซึ่งมาจากจักจั่นทองเก้าครั้งลอกคราบพลันสำแดงผล
ชำระทะเลจิต ฟื้นคืนญาณวิญญาณ
หลังแสงทองวาบผ่าน ทะเลจิตของเขาราวกับได้เกิดใหม่ สายลมวสันต์พัดผ่านผืนน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ขจัดความสับสนมืดมนออกไปจนสิ้น สติของเขากลับมาแจ่มชัดในชั่วพริบตา
ลู่หยวนลุกขึ้นจากกองเศษหิน รอยเลือดบนอกสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า